Κι εγώ στο σταθμό μας το λυπημένο το τρένο που εχάθει να ‘ρθει περιμένω...

Η ατμόσφαιρα της αναμονής, όταν ταξίδεψα την προηγούμενη βδομάδα, δεν ήταν λυπημένη και τόσο..., με πολύ κόσμο να περιμένει στις αποβάθρες, τον ήλιο, και τη σχετική φασαρία που συνοδεύει τους πολυσύχναστους σταθμούς, αλλά έπρεπε να βρεθεί ένας στίχος να πλαισιώσει το άρθρο.

Το IC Θεσσαλονίκη-Αθήνα
Διπλή έλξη από ντιζελάμαξες Adtranz DE2000

Τα βαγόνια του IC και το railbus για Χαλκίδα

Ωραία εμπειρία το ταξίδι με τραίνο (ή τρένο αν προτιμάτε), ιδιαίτερα για τις μεγάλες αποστάσεις. Περιορισμένος στο Βόλος-Λάρισα, το Βόλος-Αθήνα ήταν κάτι το διαφορετικό. Πάντα από κάθε ταξίδι, με οποιοδήποτε μέσο, προσπαθώ να εντυπώνω στη μνήμη μου εικόνες και στοιχεία από τη διαδρομή. Έτσι η πρώτη φορά φαντάζει μεγάλη σε χρόνο, ενώ αν ξανακάνω αυτό το ταξίδι, ανακαλώ τις εικόνες αυτές...

Διπλό railbus από Χαλκίδα προς Πειραιά.
Railbus για Άνω Λιόσια

Συρμός AEG από Λειανοκλάδι

Ο λόγος που επέλεξα το τραγούδι "τα τραίνα σφυρίζουν" για την παρούσα ανάρτηση (οι νέοι μπορούμε να πούμε ότι το ακούσαμε πρώτη φορά στο Παρά Πέντε στην τηλεόραση) είναι ο στίχος "...μαζί απ’ το τρένο τη γη αγναντέψαμε...". Στη διαδρομή Λάρισα-Αθήνα, το πιο ενδιαφέρον τμήμα (και το πιο μεγάλο σε διάρκεια) είναι το ορεινό Δομοκός-Τιθορέα, που η κυκλοφορία διεξάγεται πάνω στο βουνό σε μονή γραμμή. Σε μερικά χρόνια (...!) θα λειτουργήσει μια εναλλακτική χάραξη για τη διαδρομή αυτή, με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές (υψηλή ταχύτητα, ηλεκτροκίνηση, σηματοδότηση, διπλός διάδρομος), που θα περνά από κοιλαδογέφυρες και τούνελ. Τέλος πάντων (δεν απασχολούν την ανάρτηση οι πολλές τεχνικές λεπτομέρειες), σε ένα σημείο της διαδρομής αυτής, η γραμμή ακολουθεί την πορεία του βουνού, αρκετά ψηλά, και κάτω φαίνεται μια κοιλάδα, χωράφια, σπιτάκια... Έτσι από ψηλά, αγναντεύεις το τοπίο... Δυστυχώς η θέση μου στο βαγόνι ήταν τέτοια που δεν μπόρεσα να το τραβήξω φωτογραφία...

Οι φωτογραφίες είναι από το σταθμό Λαρίσης.

Παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού που ανέφερα πριν. Ερμηνεύει η Κλειώ Δενάρδου (στο stixoi.info, δεν ανέφερε στιχουργό και συνθέτη).

Καλή σας ακρόαση...!

Στις ράγες κυλάνε, ανθρώπινα κύματα

φιλιά και μαντίλια χαμόγελα βήματα 

βαλίτσες μπαγκάζια 

δυο μάτια γαλάζια 

μαζί ανεβήκαμε, μαζί ταξιδέψαμε, 

μαζί απ’ το τρένο τη γη αγναντέψαμε.

Μα τούτο το βράδυ το βουρκωμένο

Θα φύγεις θα φύγω θ’ αλλάξουμε τρένο.

Τα τρένα σφυρίζουν ανθρώπους ενώνουν, ανθρώπους χωρίζουν

σφυρίζουν στην νύχτα και φεύγουν 

τα τρένα, για ‘σένα η ελπίδα, το δάκρυ για ‘μένα

Μια νύχτα στην νύχτα το τρένο το χάσαμε

του πόνου το τούνελ μονάχοι περάσαμε

Στις ράγες κυλάνε καρδιές που πονάνε 

Κυλάνε, κυλάνε τα ανθρώπινα κύματα

φιλιά και μαντίλια χαμόγελα βήματα.

Κι εγώ στο σταθμό μας

το λυπημένο το τρένο που εχάθει

να ‘ρθει περιμένω.

Τα τρένα σφυρίζουν ανθρώπους ενώνουν, ανθρώπους χωρίζουν

σφυρίζουν στην νύχτα και φεύγουν 

τα τρένα, για ‘σένα η ελπίδα, το δάκρυ για ‘μένα, 

για ‘μένα, για ‘μένα, για ‘μένα

Η πρώτη μου απόπειρα για σιδηροδρομικό βίντεο...

Περιμένοντας υπομονετικά...

Η πρώτη μου απόπειρα για ένα σιδηροδρομικό βίντεο, την οποία μοιράζομαι μαζί σας. Σήμερα το πρωί είχα πάει στο σταθμό του ΟΣΕ στο Βόλο, για να βγάλω το εισιτήριό μου για Αθήνα. Λίγο αργότερα έφτασε στο σταθμό η αμαξοστοιχία του βίντεο. Νόμιζα ότι είχα τραβήξει και την αναχώρηση, αλλά κάτι προέκυψε με το κινητό μου.

Περισσότερες λεπτομέρειες και τεχνικές πληροφορίες για την αυτοκινητάμαξα MAN 2000 (που φαίνεται στο βίντεο) μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://mixanikosose.blogspot.gr/2015/04/000.html.

Για τους μη γνωρίζοντες, ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου εξυπηρετεί τα τοπικά δρομολόγια από και προς τη Λάρισα.

Σ' ένα συνοριακό σταθμό

Αντώνης Σαμαράκης

Σ' ένα συνοριακό σταθμό

Σ.Σ. Ειδομένης,  ο τελευταίος σταθμός επί ελληνικού εδάφους
της γραμμής Θεσσαλονίκης-Ειδομένης, στα σύνορα
με την ΠΓΔΜ
(Πηγή)

Από παιδί είχε μανία με τα τρένα. Μεγάλη μανία. Το έσκαγε από το σχολείο, με τα βιβλία παραμάσχαλα*, και πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, στο σταθμό. Έμεναν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη.

Τρύπωσε σε μια γωνιά κι εκεί καθότανε ώρες ολόκληρες και κοίταζε. Όχι μονάχα τα τρένα που ολοένα ερχόντουσαν και ολοένα φεύγανε, μα όλη η ατμόσφαιρα εκεί τον γοήτευε. Από το πολύ το σκασιαρχείο έμεινε στην ίδια τάξη. Η μάνα του του τις έβρεχε ταχτικά, αυτός το βιολί του.

Το όνειρο του, από τότε, δεν ήτανε να γίνει, όπως θέλανε άλλα παιδιά, αξιωματικός ή μηχανικός, μα σταθμάρχης. Ονειρευότανε τον εαυτό του σταθμάρχη στον κεντρικό σταθμό της πρωτεύουσας, με τη σκούρα μπλε στολή, με τα σιρίτια στα μανίκια, κι ένιωθε μεγάλη συγκίνηση.

Συχνάζοντας στο σταθμό, είχε μάθει από μικρός όλες τις μανούβρες που γίνονται εκεί σαν είναι να 'ρθει ή σαν είναι να φύγει ένα τρένο.

Είχε μάθει ακόμα να παρατηρεί. Να μελετάει τα πρόσωπα των ταξιδιωτών. Άλλοι φτάνανε στο σταθμό με συνοδεία συγγενείς και φίλους κι αρχίζανε οι ατέλειωτοι αποχαιρετισμοί, οι συγκινήσεις και τα ρέστα. Άλλοι πάλι ερχόντουσαν και βρίσκανε ολόκληρη υποδοχή. Και ξανά οι συγκινήσεις και τα ρέστα. Μα κείνοι που ήταν η συμπάθειά του από τότε, ήταν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Αυτοί που φεύγουν ή έρχονται ολομόναχοι. Σαν είναι να φύγουνε, πηδάνε στο βαγόνι τους και χάνονται εκεί μέσα. Δεν κοιτάνε από το παράθυρο, γιατί ξέρουν πως δεν είναι κανένας για να τους αποχαιρετήσει, να τους πει: «Καλό ταξίδι!».

Το ίδιο σαν έρχονται. Κατεβαίνουν από το βαγόνι τους, γρήγορα γρήγορα, και τραβάνε κατευθείαν στην έξοδο. Ξέρουν πως δεν είναι κανένας για να τους πει: «Καλωσόρισες!».

Το είχε λοιπόν μεγάλο μεράκι* να γίνει σταθμάρχης. Και τίποτα, μα τίποτα, δεν μπόρεσε να τον κάνει ν' αλλάξει γνώμη. Ούτε το ξύλο που ταχτικά έτρωγε από τη μάνα του ούτε που έμεινε στην ίδια τάξη δυο φορές ούτε και μια φορά που τον τράβηξε πίσω από κάτι βαγόνια ένας σιδηροδρομικός και του έκανε χειρονομίες.

Και γίνηκε σιδηροδρομικός, μα όχι σταθμάρχης. Δεν είχε τα «τυπικά προσόντα». Δεν τα κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Όμως, μέρα και νύχτα, βρισκότανε στο αγαπημένο του περιβάλλον κι αυτό του έφτανε.

Τώρα που είναι συνταξιούχος, λέει να καθίσει να γράψει ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του. Τριάντα δύο χρόνια έκανε σιδηροδρομικός. Υπηρέτησε σε πολλούς σταθμούς, μικρούς και μεγάλους. Και είδε πολλά πράματα. Έχει ένα σωρό αναμνήσεις.

Το είπε το σχέδιο του για το βιβλίο σ' ένα φίλο του, συνταξιούχο δάσκαλο, που τα κουτσοπίνουν παρέα τα βραδάκια. Το βρήκε σπουδαίο το σχέδιο του ο φίλος του. Μάλιστα του βρήκε και τον τίτλο του βιβλίου: «Απομνημονεύματα μιας μακράς σιδηροδρομικής ζωής». Κι αυτός του είπε: «Δάσκαλε, τι 'ναι τούτο; Μακρύ σα σιδερόδρομος είναι». Γελάσανε κι οι δυο τους. Και τσουγκρίσανε τα ποτήρια τους.

(Από το Ανθολόγιο της Ε' και ΣΤ' Δημοτικού)

Μές στον κάμπο τώρα μόνα...

Χθες είχα τη μοναδική εμπειρία να ταξιδέψω στο θάλαμο μηχανοδήγησης της αυτοκινητάμαξας τύπου MAN 2000 του ΟΣΕ, που εκτελεί το τοπικό δρομολόγιο Βόλος-Λάρισα. Όντας φίλος της ενασχόλησης με τον σιδηρόδρομο, το ταξίδι αυτό ήταν μια ευκαιρία να μάθω αρκετά νέα πράγματα πάνω σε αυτόν τον τομέα. Ελπίζω κάποτε να δουλέψω ως μηχανικός σε αυτό τον χώρο...

Και τώρα ένα ποίημα που μου ήρθε στο μυαλό κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Λίγο ο κάμπος, ο μελαγχολικός καιρός..., πολλές από τις εικόνες του ποιήματος μπορεί κάποιος να τις εντοπίσει στη σιδηροδρομική διαδρομή μεταξύ Βόλου και Λάρισας..., το ποίημα αναφέρει βέβαια Αθήνα, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία...

Καλή ανάγνωση...

 ΤΟΠΙΟ

 Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει, βρέχει στις ελιές τις γκρίζες το νερό σα ρίγος τρέχει από τα κλαδιά στις ρίζες.
Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα, σκοτεινά κάτω κι απάνω. Ξεχωρίζουν μές στη μπόρα τα τσαντίρια των τσιγγάνων.

Απ' την άσφαλτο τα κάρα κατεβαίνουν, κατεβαίνουν... Λάμπουν μερικά τσιγάρα στα παράθυρα του τραίνου.

Ένα σκιάχτρο απελπισμένο στη νεροποντή, στο κρύο, άδικα γνέφει στο τραίνο κι εμψυχώνει το τοπίο.

Ανυπόφορη είναι η θλίψη των αγρών, αυτόν το μήνα... Η βροχή μας έχει κρύψει απ' το φόντο την Αθήνα.

... Και το βράδυ κατεβαίνει μές στη νέκρα, μές στη γύμνια. Πού 'ναι οι βάτραχοι κρυμμένοι; Γιατί σώπασαν τ' αγρίμια;

Μές στον κάμπο τώρα μόνα τα βαριά περνάνε τραίνα, λές και φέρνουν το χειμώνα και τη νύχτα από τα ξένα.

ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (1900-1943)

Το τρένο φεύγει στις οχτώ

Ντιζελάμαξα Man 2000 στο σταθμό του Βόλου

Η επιλογή αυτού του τραγουδιού έγινε πρωτίστως λόγω του συνθέτη του, Μίκη Θεοδωράκη (που είχε και γενέθλια χθες), αλλά και λόγω της αγάπης μου για το σιδηρόδρομο (θα ήθελα στο μέλλον να εργαστώ ως μηχανικός σε κάτι σχετικό...).

Το τρένο φεύγει στις οχτώ λοιπόν, να είστε στην ώρα σας στην αποβάθρα του σταθμού για την αναχώρηση... Πιάστε μια θέση κοντά στο παράθυρο και Καλό Ταξίδι... Όπου μας βγάλει η γραμμή...

Το τρένο φεύγει στις οχτώ - 1968

Στίχοι:   Μάνος Ελευθερίου

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

Το τρένο φεύγει στις οχτώ

ταξίδι για την Κατερίνη

Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει

να μη θυμάσαι στις οχτώ

να μη θυμάσαι στις οχτώ

το τρένο για την Κατερίνη

Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει

Σε βρήκα πάλι ξαφνικά

να πίνεις ούζο στου Λευτέρη

νύχτα δε θα `ρθει σ’ άλλα μέρη

να `χεις δικά σου μυστικά

να `χεις δικά σου μυστικά

και να θυμάσαι ποιος τα ξέρει

νύχτα δε θα `ρθει σ’ άλλα μέρη

Το τρένο φεύγει στις οχτώ

μα εσύ μονάχος σου έχεις μείνει

σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη

μεσ’ στην ομίχλη πέντε οχτώ

μεσ’ στην ομίχλη πέντε οχτώ

μαχαίρι στη καρδιά σου εγίνει

σκοπιά φυλάς στην Κατερίνη

Τα τρένα που φύγαν

Είδες οι έρημοι σταθμοί
πώς σου ματώνουν την ψυχή
όταν απάνω στη γραμμή
πέφτει το βράδυ

Όντας φοιτητής σε σχολή μηχανικών, είμαι λάτρης των μηχανών, και ιδιαίτερα των τρένων. Δεν έχει τύχει να ταξιδέψω, μέχρι στιγμής, με τρένο. Χθες αργά το απόγευμα, κάνοντας μια βόλτα μετά το εργαστήριο στη σχολή, έφτασα μέχρι το Σιδηροδρομικό Σταθμό του Βόλου. Λίγος κόσμος περίμενε στην αποβάθρα. Κοιτώντας τον πίνακα με το δρομολόγια, είδα ότι το τοπικό τρένο για Λάρισα έρχεται στις 9:05. Ήταν 9 παρά, οπότε αποφάσισα να το περιμένω. Πιο πολύς κόσμος άρχισε να μαζεύεται στο σταθμό. Με μικρή καθυστέρηση, το τρένο έφτασε. Κάθισα στην άκρη της αποβάθρας και χάζευα. Φοιτητές με βαλίτσες και βιβλία στα χέρια αποβιβάζονταν και επιβιβάζονταν, κάποιοι γονείς αποχαιρετούσαν το γιο τους, ένας άντρας φιλούσε την κοπέλα του πριν αναχωρήσει, ένας παππούς συνάντησε τυχαία ένα φίλο του που ετοιμαζόταν να φύγει..., κάθε επιβάτης και μια ιστορία...! Στις 9:25, το τρένο αναχώρησε για Λάρισα και ο σταθμός ξαφνικά ερήμωσε. Τράβηξα μερικές φωτογραφίες και θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας, μαζί με μερικά τραγούδια σχετικά με τρένα.

Μια νύχτα στην νύχτα το τρένο το χάσαμε

Ο σιδηρόδρομος είναι ένα πολύ οικολογικό, βολικό και γρήγορο μεταφορικό μέσο, τόσο για τη μεταφορά ανθρώπων, όσο και για μεταφορά προϊόντων. Δυστυχώς στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί και αφεθεί στην τύχη του, με τα τελευταία μεγάλα σιδηροδρομικά έργα να χρονολογούνται από την εποχή του Τρικούπη. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον οι κυβερνήσεις και οι άνθρωποι εδώ, θα κατανοήσουν την σημασία του τρένου για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας και θα του δώσουν τη θέση που του αρμόζει!

Καθίστε αναπαυτικά σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και απολαύστε το μουσικό ταξίδι...!

Καλή ακρόαση...!

Κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο

(Το τρένο αχνοφαίνεται στο βάθος)
Τα τρένα που φύγαν αγάπες μου πήρανε.

Βίκυ Μοσχολιού - Σ' ένα εξπρές





Δημήτρης Μητροπάνος - Κάνε κάτι να χάσω το τρένο




Κλειώ Δενάρδου - Τα τραίνα σφυρίζουν



Βίκυ Μοσχολιού - Τα τρένα που φύγαν




Μαρία Δημητριάδη - Το τρένο φεύγει στις οχτώ




Ζωή Φυτούση - Πάει έφυγε το τρένο (Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις)