Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Πήρες απ’ το καλοκαίρι...


"...Πήρες απ’ το καλοκαίρι στο μικρό σου χέρι
το λαμπερό τ’ αστέρι και πήγες σ’ άλλη γη
μ’ όνειρα κι εγώ πηγαίνω να σε περιμένω
νερό σταματημένο σε δροσερή πηγή..."



Στη Μάνα

Στη Μάνα
Πάρκο Αγ. Κωνσταντίνου, Βόλος

"...Έτυχε να με γεννήσεις
και ζωή να μου χαρίσεις
στον πιο δύσκολο καιρό
μάνα πού ζω..."


Φθινόπωρο στο Βόλο...

Περπατώντας στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου στο Βόλο, ένα φθινοπωρινό μεσημέρι...


"...Κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα, 
κάτω απ’ το πλάγιασμα της βροχής..."

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν


Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν


Βοριάς χτυπά την πόρτα μου...


"...Βοριάς χτυπά την πόρτα μου
και στην ψυχή μου αγιάζι
και στα πικρά τα μάτια μου
στιγμή στιγμή βραδιάζει..."


Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Βόλος: Συναυλία Ρώσικης Μουσικής

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΡΩΣΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Ο Ελληνορωσικός Πολιτιστικός Σύλλογος Φιλίας και Συνεργασίας Νομού Μαγνησίας, διοργανώνει συναυλία Ρωσικής μουσικής το Σάββατο 6 Μαΐου, στις 7.30 μ.μ.
στο Αμφιθέατρο «Γιάννης Κορδάτος»
του Παραλιακού Συγκροτήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στον Βόλο.
Στην συναυλία η γνωστή πιανίστα Καίτη Ζωνζήλου-Σαμαρτζή θα παρουσιάσει έργα μεγάλων Ρώσων συνθετών για πιάνο, ενώ ο βαρύτονος Γιώργος Ρήγας θα ερμηνεύσει
μερικά από τα πιο αγαπημένα ρωσόφωνα τραγούδια του παλιού Σοβιετικού κινηματογράφου.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσει η μουσικολόγος Άννα Παυριανίδη και
θα πλαισιώσουν με τον χορό τους μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Puerto del tango.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Να σ΄ αγναντεύω, θάλασσα


Η θέα από την Αίθουσα Σ, στο Παραλιακό Συγκρότημα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (παλιά καπναποθήκη Παπαστράτου).

Να σ΄ αγναντεύω, θάλασσα

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, 
να μη χορταίνω απ’ το βουνό ψηλά 
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω 
απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο, 
όντας μετ’ άξαφνη νεροποντή 
χυμάει μες απ’ τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας 
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, 
οι κάβοι, τ’ ακρόγιαλα σαν μεταξένιοι αχνοί 
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι 
ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτου 
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα, 
τα χρυσόπευκα, κι ανθός του μαλαμάτου 
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους 
ως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτα 
κι αυτά μες στ’ όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτινέ έρωτά μου 
με μάτια να σε χαίρομαι θολά 
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου, 
πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ, 
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους 
και να με πας πολύ μακριά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση, 
μακριά πολύ κι από τους μαύρους κολασμένους

Κώστας Βάρναλης