Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014

Όταν ένα απάνθρωπο σύστημα σου ζητά να γράψεις για την ανθρωπιά...!

Όπως αντιλαμβάνεστε, αναφέρομαι στο φετινό θέμα έκθεσης των πανελλαδικών εξετάσεων, το οποίο εγώ, όπως και πολλοί άλλοι υποψήφιοι, γράψαμε πριν δύο εβδομάδες. Με αφορμή, λοιπόν, την διαπίστωση του τίτλου της παρούσας ανάρτησης, θα εκθέσω την προσωπική μου άποψη για το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων, και την απανθρωπιά του, που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε όλο της το μεγαλείο...!



ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Ξεκινώντας, η προσωπική άποψη καταπνίγεται. Η διαπίστωση αυτή αναφέρεται στο μάθημα της έκθεσης, όπου ο μαθητής αναγκάζεται να μαθαίνει προκάτ απόψεις για διάφορα θέματα. Για παράδειγμα, σε έκθεση σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση λέμε ότι είμαστε υπέρ και ότι η ένταξη σε αυτήν μας ωφελεί, ή σε θέμα για την εκπαίδευση στην Ελλάδα γράφουμε για σχολεία "κολέγια" με προσωπικό που βάζει πάνω απ' όλα τον μαθητή, μαθητές με κριτική σκέψη, ανθρωπιστική παιδεία και σφαιρικές γνώσεις...! Και όλα αυτά, για να μη θιχτεί ο διορθωτής από κάποια άποψη που είναι αντίθετη. Όμως με όλα αυτά δεν στηρίζεται η πολυφωνία και πλουραλισμός, χαρακτηριστικά της δημοκρατίας που οπωσδήποτε αναφέρουμε σε σχετική έκθεση. Συμπερασματικά, ο μαθητής μαζοποιείται και δεν του δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσει άποψη πάνω σε διάφορα θέματα...!

ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Συνεχίζοντας, δεν θα μπορούσε να λείπει απ' την ανάρτηση αυτή η παπαγαλία και η αυθεντία του σχολικού βιβλίου, ή όπως την ονομάζω "φασισμός του σχολικού βιβλίου" (με βάση τα πάνω, δε μπορώ να το γράψω σε έκθεση). Ό,τι λέει το βιβλίο είναι σωστό, ακόμα κι αν έχει γραφτεί 20 χρόνια πριν, ενώ πρέπει κανείς, σε μαθήματα όπως οι Βιολογίες, να το μάθει απέξω, χωρίς να ξεχνά ούτε λέξη. Η παράνοια αυτή έχει αναδείξει όχι αυτούς που κατανοούν τι διαβάζουν και ξέρουν να το εφαρμόσουν, αλλά αυτούς που ξέρουν απέξω το βιβλίο. Θα ήθελα να έλεγα στους κύριους διορθωτές, που διορθώνουν με το βιβλίο δίπλα, αν μπορούσαν να το έλεγαν απέξω ή να διόρθωναν χωρίς αυτό...! ΄Όσον αφορά την αυθεντία του βιβλίου, δεν εννοώ να αμφισβητήσει κανείς το 2ο νόμο του Νεύτωνα, αλλά να μπορεί να εκφράσει πράγματα τα οποία αποδεδειγμένα ισχύουν, αλλά δεν υπάρχουν στο σχετικό βιβλίο.

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΠΛΟΚΑΚΙ

Ένα άλλο θέμα που πρέπει να θιχτεί, είναι η δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων σε κοινή θέα. Προσωπικά είμαι κατά, πιστεύω θα μπορούσε ο υποψήφιος να τα δει στο ίντερνετ με τον κωδικό του, ή να του αποστέλλεται αναλυτική επιστολή, με τις βαθμολογίες σε κάθε μάθημα και θέμα ξεχωριστά. Αυτό θα μπορούσε να προστατεύσει πολλούς από την κάθε λογής γιαγιά, που από περιέργεια (ή μήπως όχι...;), πηγαίνει ... τυχαία στο σχολείο και σημειώνει βαθμούς. Άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από εξετάσεις, σχολιάζουν και κατηγοριοποιούν τους μαθητές.

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΒΑΘΜΟ

Τελευταίο και πιο σημαντικό γεγονός που θα ήθελα να αναφέρω είναι ο διαχωρισμός των μαθητών, που καλλιεργείται στο χώρο του σχολείου. Μαθητές καλοί και κακοί, τμήματα με καλούς και τμήματα δεύτερης κατηγορίας...! Κάποιος στην κοινωνία, πρέπει να κρίνεται απ' το περιεχόμενο του χαρακτήρα του, τη στάση ζωής και τη συμπεριφορά του και όχι μόνο απ' την επίδοσή στα μαθήματα. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί μαθητές, ο καθένας είναι δεξιοτέχνης σε κάποιο τομέα, τον οποίο πρέπει να ανακαλύψει και να καλλιεργήσει...!

Αντί επιλόγου, παραθέτω τους στίχους του Βολφ Μπήρμαν, απ' το τραγούδι "Αυτούς τους έχω βαρεθεί" 

«Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί»
(Wolf Biermann, Δημοσθένης Κούρτοβικ)

Τρίτη 10 Ιουνίου 2014

Επιστροφή στη Γη...

Οι περιβόητες "Πανελλήνιες" έφτασαν στο τέλος τους..., μια δύσκολη, πιεστική και ψυχοφθόρα διαδικασία...! Εμπνεόμενος από μια ανάρτηση της φίλης και συναδέλφου blogger, της Ελευθερίας, όλη αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα διαστημικό ταξίδι!

Χρειάστηκε μεγάλη προετοιμασία για την προσαρμογή στις συνθήκες και τις δυσκολίες του διαστήματος, μια προετοιμασία που ξεκίνησε πέρσι το καλοκαίρι, προκειμένου όλα να είναι έτοιμα την κατάλληλη στιγμή...!
Στις 28/05 όλα ήταν έτοιμα για την επικείμενη εκτόξευση, και η αγωνία είχε φτάσει στο ζενίθ...! Το ταξίδι αυτό, με διάρκεια 2 περίπου βδομάδες, είχε τις εύκολες και τις δύσκολες πτυχές του, ενώ με σκληρή προσπάθεια, αντιμετωπίστηκαν
οι δυσκολίες. Πώς να νιώθει κανείς όταν ταξιδεύει στο άγνωστο...; Αισθάνεσαι μόνος σου, στο αχανές σύμπαν, αλλά υπάρχει ένα "επιτελείο" στη... Γη, που σε στηρίζει και συντονίζει τις προσπάθειές σου, κάνοντάς σε να βλέπεις τα πράγματα αισιόδοξα...! Η κάψουλα του διαστημοπλοίου προσγειώθηκε σήμερα το μεσημέρι στις απέραντες στέπες της φυσιολογικής καθημερινότητας του πλανήτη Γη, μακριά απ' την ψυχική φθορά και την παράνοια! Μένει να αναλυθούν τα δεδομένα του υπολογιστή του σκάφους, δεδομένα που σχετίζονται με τις διάφορες διεργασίες που έπρεπε να διεκπεραιωθούν εκεί πάνω, για να θεωρηθεί η αποστολή επιτυχής...! Προς στιγμήν είμαστε ελεύθεροι να βιώσουμε μια φυσιολογική πραγματικότητα...!

------------------------------------------------------------------------------------

Ένα τραγούδι που άκουγα αυτές τις δύο βδομάδες του ταξιδιού μου, κατά την ξεκούραση στο σκάφος..! Είναι μεταγραφή για πιάνο του τραγουδιού "Μπαξέ Τσιφλίκι" του Βασίλη Τσιτσάνη, από τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι...!


Σάββατο 24 Μαΐου 2014

Σαμάνθα Σμιθ

(Ένα γεγονός, που μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες, διαβάζοντας θέματα έκθεσης. Θα μπορούσε, ίσως, να ενταχθεί στο τι μπορούν να κάνουν οι νέοι για την επικράτηση της παγκόσμιας ειρήνης, το γόνιμου διεθνισμού και της συνεργασίας των λαών. Τα παρακάτω είναι απ' την Ελληνική Βικιπαιδεία.)

Η Σαμάνθα Σμιθ (αγγλ. Samantha Smith) (29 Ιουνίου 1972 – 25 Αυγούστου, 1985) ήταν Αμερικανίδα μαθήτρια από το Μέιν, η πιο μικρή πρεσβευτής της Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και Πρέσβειρα Καλής Θέλησης στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της διάρκειας της ζωής της.

Έγινε διάσημη σε αυτές τις δύο χώρες και γνωστή παγκοσμίως, αφότου έγραψε μια επιστολή στο Σοβιετικό κομμουνιστή γενικό γραμματέα Γιούρι Αντρόποφ (ρωσ. Ю́рий Влади́мирович Андро́пов) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και έλαβε απάντησή του, που περιλάμβανε και μια προσωπική πρόσκληση για να επισκεφτεί τη Σοβιετική Ένωση, την οποία η Σμιθ δέχτηκε. Βοηθημένη από την εκτενή προσοχή των ΜΜΕ και στις δύο χώρες, συμμετείχε στις δραστηριότητες για την ειρήνη, ενώ μετά από την επίσκεψή της στη Σοβιετική Ένωση, έγραψε ένα βιβλίο και πρωταγωνίστησε σε μια τηλεοπτική σειρά πριν από το θάνατό της σε συντριβή αεροπλάνου.

Τον Νοέμβριο του 1982, όταν η Σαμάνθα ήταν στην πέμπτη τάξη, έγραψε στο Σοβιετικό ηγέτη Γιούρι Αντρόποφ, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί οι σχέσεις μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των ΗΠΑ ήταν τόσο δυναμιτισμένες:

Σαμάνθα Σμιθ
Αξιότιμε Κύριε Αντρόποφ,

Το όνομά μου είναι Σαμάνθα Σμιθ. Είμαι δέκα ετών. Συγχαρητήρια για τη νέα θέση σας. Είμαι ανήσυχη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ξεκινήσουν πυρηνικό πόλεμο. Πρόκειται να ψηφίσετε να κάνετε έναν πόλεμο ή όχι; Εάν δεν πρόκειται, παρακαλώ να μου πείτε πώς πρόκειται να βοηθήσετε για να μην έχετε πόλεμο. Αυτή την ερώτηση δεν είναι απαραίτητο να απαντήσετε, αλλά θα επιθυμούσα να ξέρω γιατί θέλετε να κατακτήσετε τον κόσμο ή τουλάχιστον τη χώρα μας. Ο Θεός έκανε τον κόσμο για μας για να ζήσουμε μαζί εν ειρήνη και όχι για να πολεμάμε.

Ειλικρινά, Σαμάνθα Σμιθ


Η επιστολή της δημοσιεύθηκε στη σοβιετική εφημερίδα Pravda και στις 25 Απριλίου έλαβε μια απάντηση από τον Αντρόποφ:

Γιούρι Αντρόποφ
Αγαπητή Samantha,

Έλαβα την επιστολή σας, η οποία είναι όπως πολλές άλλες που έχουν φθάσει σε μένα πρόσφατα από τη χώρα σας και από άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο. Μου φαίνεται - και μπορώ να το πω από την επιστολή - ότι είστε θαρραλέο και τίμιο κορίτσι, που μοιάζει με την Μπέκι, την φίλη του Τόμ Σόγιερ στο διάσημο βιβλίο του συμπατριώτη σας, Μάρκ Τουέιν. Αυτό το βιβλίο είναι καλά γνωστό και αγαπημένο στη χώρα μας από όλα τα αγόρια και τα κορίτσια. Γράφετε ότι είστε ανήσυχη για εάν θα υπάρξει ένας πυρηνικός πόλεμος μεταξύ δύο χωρών μας. Και ρωτάτε αν εμείς κάνουμε τίποτα έτσι ώστε ο πόλεμος να μην ξεσπάσει. Η ερώτησή σας είναι η σημαντικότερη που κάθε σκεπτόμενο άτομο μπορεί να θέσει. Θα απαντήσω σοβαρά και ειλικρινά. Ναι, Σαμάνθα, στη Σοβιετική Ένωση προσπαθούμε να κάνουμε όλα όσα χρειάζονται ώστε να μην υπάρξει πόλεμος στη γη. Αυτό επιθυμεί κάθε Σοβιετικός. Αυτό είναι που ο μεγάλος ιδρυτής του κράτους μας, Βλαντιμίρ Λένιν, μας δίδαξε. Οι σοβιετικοί ξέρουν καλά τι είναι ένας φοβερός πόλεμος. Σαράντα δύο έτη πριν, η Ναζιστική Γερμανία, προσπάθησε να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο, επιτέθηκε στη χώρα μας, έκαψε και κατέστρεψε πολλές χιλιάδες πόλεις και χωριά μας, σκοτώνοντας εκατομμύρια Σοβιετικούς άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε εκείνο τον πόλεμο, ο όποιος τελείωσε με τη νίκη μας, ήμασταν σύμμαχοι με τις Ηνωμένες Πολιτείες: μαζί παλέψαμε για την απελευθέρωση πολλών ανθρώπων από τους ναζιστικούς εισβολείς. Ελπίζω ότι ξέρετε για αυτό από τα μαθήματα ιστορίας σας στο σχολείο. Και σήμερα θέλουμε πάρα πολύ να ζήσουμε εν ειρήνη, να κάνουμε εμπόριο και να συνεργαστούμε με όλους τους γείτονές μας σε αυτή τη γη, με εκείνους που είναι μακρυά και εκείνους που είναι κοντά. Και βεβαίως με μια τέτοια μεγάλη χώρα όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Στην Αμερική και στη χώρα μας υπάρχουν πυρηνικά όπλα - φοβερά όπλα - που μπορούν να σκοτώσουν εκατομμύρια ανθρώπων σε μια στιγμή. Αλλά δεν θέλουμε να χρησιμοποιηθούν. Για αυτό το λόγο ακριβώς η Σοβιετική Ένωση δήλωσε επισήμως σε όλο τον κόσμο ότι ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα πρώτη ενάντια σε οποιαδήποτε χώρα. Γενικά προτείνουμε να διακόψουμε την περαιτέρω παραγωγή τους και να προχωρήσουμε στην κατάργηση όλων των αποθεμάτων στη γη. Φαίνεται ότι αυτή είναι μια ικανοποιητική απάντηση στη δεύτερη ερώτησή σας: "Γιατί εσείς θέλετε τον πόλεμο ενάντια σε ολόκληρο στον κόσμο ή τουλάχιστον τις Ηνωμένες Πολιτείες;". Δεν θέλουμε τίποτα αυτού του είδους. Κανένας στη χώρα - κανένας από τους εργαζομένους μας, αγρότες, συγγραφείς, ούτε γιατροί, ούτε ηλικιωμένοι, ούτε παιδιά, ούτε μέλη της κυβέρνησης- έχουν ανάγκη είτε ένα μεγάλο είτε "μικρό" πόλεμο. Θέλουμε ειρήνη, αυτό με το οποίο ασχολούμαστε εμείς είναι: να καλλιεργούμε το σιτάρι, να χτίζουμε και να εφευρίσκουμε, να γράφουμε βιβλία και να ταξιδεύουμε στο διάστημα. Θέλουμε την ειρήνη για μας και για όλους τους λαούς του πλανήτη. Για τα παιδιά μας και για σας, Σαμάνθα. Σας προσκαλώ, εάν οι γονείς σας σας αφήσουν, να έρθετε στη χώρα μας, η καλύτερη εποχή είναι αυτό το καλοκαίρι. Θα ανακαλύψετε τη χώρα μας, θα συναντηθείτε με τους συγχρόνους σας, θα επισκεφτείτε την κατασκήνωση των παιδιών "Αρτεκ" στη θάλασσα. Και θα δείτε μόνη σας πως στη Σοβιετική Ένωση, ο καθένας θέλει την ειρήνη και τη φιλία μεταξύ των λαών. Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας. Σας εύχομαι τα καλύτερα στη νέα ζωή σας.

Γ. Αντρόποφ

Λίγες μέρες ακόμα...!




















Λίγες μέρες ακόμα για την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων (28/05/14)...!

Κυριακή 18 Μαΐου 2014

Πρώτη φορά ψηφοφόρος!

Για πρώτη φορά, άσκησα σήμερα το εκλογικό μου δικαίωμα! Το εκλογικό τμήμα στο οποίο ψήφισα ήταν στο σχολείο μου, το 1ο ΓΕΛ Αλιβερίου. Όταν πήγα, πριν από περίπου 2 ώρες, είχε αρκετό κόσμο, αλλά ξεμπέρδεψα σχετικά γρήγορα...!

Απ' αυτήν την ανάρτηση, θα ήθελα να πω σε όλους τους αναγνώστες του blog, και ιδιαίτερα στους συνομήλικούς μου (που ψηφίζουμε για πρώτη φορά), ότι πρέπει να συμμετέχουμε στη σημερινή ψηφοφορία! Η αποχή απ' τις κάλπες και η απαξίωση της πολιτικής δεν είναι λύση, διότι δίνει την ευκαιρία σε άλλους να αποφασίζουν για μας, με δυσμενείς συνέπειες για όλους! Σωστό είναι ψηφίζουμε υπεύθυνα, με γνώμονα το συλλογικό καλό, και όχι χρησιμοθηρικά. Μόνο έτσι θα τεθούν τα θεμέλια για τη δημιουργία "κοινωνιών πολιτών", με οξυδερκείς και ευαισθητοποιημένους πολίτες, που δραστηριοποιούνται για το κοινωνικό συμφέρον και την πρόοδο...!

Καλή ψήφο...!

Live αποτελέσματα Δημοτικών εκλογών (Δήμος Κύμης - Αλιβερίου)

www.kimi-aliveri.com

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

Τραγούδια για την "Ημέρα της Νίκης"

Με αφορμή τη φετινή επέτειο της συνθηκολόγησης της ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση (9 Μαΐου 1945), και λόγω της αγάπης μου για τη Ρώσικη μουσική, αποφάσισα να κάνω ένα μικρό μουσικό αφιέρωμα για τη συγκεκριμένη μέρα. Το μήνυμα της συγκεκριμένης επετείου παραμένει επίκαιρο, λόγω της ανόδου του φασισμού, η οποία είναι εμφανής στις κοινωνίες πολλών χωρών!

Τιμή στους ήρωες και στους νεκρούς του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (έτσι ονομάζεται στη Ρωσία ο Β ΠΠ')!

Ας αρχίσουμε...!

Ημέρα της Νίκης  (ρωσ. День Победы)

Στίχοι:  Βλαντίμιρ Χαριτόνοφ
Μουσική:  Νταβίντ Τουχμάνοφ

Η Ημέρα της Νίκης, ήταν τόσο μακριά
Σαν μια σπίθα που συρρικνώθηκε στην ξεθωριασμένη φωτιά.
Τα βέρστια υπήρχαν, κάηκαν και ξεσκονίστηκαν, —
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να επισπεύσουμε αυτή τη μέρα.
Ρεφραίν:
Αυτή η Ημέρα της Νίκης
Κορεσμένη με τη μυρωδιά του μπαρουτιού,
Είναι μια γιορτή
Με γκρίζες τρίχες στους κροτάφους,
Είναι χαρά
Με δάκρυα στα μάτια,
Ημέρα της Νίκης!
Ημέρα της Νίκης!
Ημέρα της Νίκης!
Μέρες και νύχτες σε ανοιχτά καμίνια
Η Μητέρα Πατρίδα ξόδεψε, άγρυπνη
Μέρες και νύχτες πολεμούσαμε σε σκληρή μάχη,
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να επισπεύσουμε αυτή την ημέρα.
Ρεφραίν
Γεια, Μητέρα, δεν ήρθαν όλοι μας πίσω...
Εύχομαι να τρέχω ξυπόλυτος στη δροσιά.
Τη μισή Ευρώπη, περάσαμε τη μισή Γη.
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να επισπεύσουμε αυτή την ημέρα.
Ρεφραίν x 2
(Πηγή στίχων: Βικιπαιδεία)





Κατιούσα (ρωσ. Катю́ша)
Στίχοι:  Mikhail Isakovsky
Μουσική:  Matvei Blanter

(Τους στίχους μπορείτε σε παλαιότερη ανάρτηση, ΕΔΩ)




Οι Γερανοί (ρωσ. Журавли́)
(Πληροφορίες και στίχοι σε παλαιότερη ανάρτηση, ΕΔΩ)




Τα αηδόνια (ρωσ. Соловьи)
(Πληροφορίες και στίχοι σε παλαιότερη ανάρτηση, ΕΔΩ)



Που είστε τώρα, συμπολεμιστές μου; (ρωσ. Где же вы теперь, друзья-однополчане?)
Τραγούδι για τους νεκρούς του πολέμου. (Δεν έχω προλάβει να το μεταφράσω)

Στίχοι: Aleksei Fatyanov
Μουσική: Vasily Solovyov-Sedoi

Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Ανατολή στο Μπαϊκονούρ

Δύο ωραίες φωτογραφίες απ' το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, που βρήκα ψάχνοντας στο Internet.

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνεται η εξέδρα εκτόξευσης 1. Στα ρώσικα ονομάζεται και Гагаринский старт, που μπορεί να αποδοθεί περιφραστικά "από εκεί που ξεκίνησε ο Γκαγκάριν". Όπως το λέει το όνομά της, η εξέδρα αυτή έχει μεγάλη ιστορία. Από εκεί εκτοξεύτηκε το 1957 ο πύραυλος R7, ο πρώτος διηπειρωτικός πύραυλος. Άλλες σημαντικές αποστολές που ξεκίνησαν από εκεί ήταν ο Σπούτνικ 1 (πρώτος τεχνητός δορυφόρος), ο Σπούτνικ 2 με επιβάτη τη σκυλίτσα Λάικα (πρώτος ζωντανός οργανισμός σε τροχιά), η αποστολή του Γκαγκάριν (εξού και το όνομα), της Βαλεντίνας Τερέσκοβα (πρώτη γυναίκα στο διάστημα), η αποστολή του Βοσχόντ 2 (πρώτος διαστημικός περίπατος από τον Αλεξέι Λεόνοφ) και βέβαια πολλές άλλες. Χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα, καθώς από εκεί εκτοξεύονται οι πύραυλοι που μεταφέρουν τα σκάφη Σογιούζ προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.


Στη δεύτερη φωτογραφία (που δεν γνωρίζω αν είναι ανατολή ή δύση!) φαίνεται το σοβιετικό διαστημικό λεωφορείο Μπουράν (κάντε κλικ ΕΔΩ, για να διαβάσετε παλαιότερη ανάρτηση για αυτό), πριν από την πρώτη και τελευταία του πτήση το Νοέμβριο του 1988. Ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, που λόγω έλλειψης κονδυλίων, έμεινε στα αζήτητα...!

Για την ιστορία, το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ (ρωσ. космодром «Байконур») είναι το πρώτο και μεγαλύτερο διαστημικό κέντρο του κόσμου. Επί Σοβιετικής Ένωσης, η περιοχή στην οποία βρίσκεται, άνηκε στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν. Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανεξαρτησία του Καζακστάν το 1991, έχει νοικιαστεί στη Ρωσία μέχρι το 2050, με τιμή 115 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το χρόνο. Για το λόγο αυτό, η Ρωσία έχει ξεκινήσει την κατασκευή ενός νέου κοσμοδρομίου, στο δικό της έδαφος, του Βοστότσνι (ρωσ.Космодром «Восточный»), στην περιφέρεια Αμούρ της ρωσικής Άπω Ανατολής. Η κατασκευή του θα τελειώσει το 2016 και η πρώτη επανδρώμενη αποστολή που θα ξεκινήσει από εκεί προγραμματίζεται για το 2018.

(Στοιχεία αντλήθηκαν από την Ελληνική και την Αγγλική Βικιπαιδεία)

Πέμπτη 1 Μαΐου 2014