Ο Μικρός Ήρωας

Λουκιανός Κηλαηδόνης (15 Ιουλίου 1943 - 7 Φεβρουαρίου 2017)

Ο μικρός ήρωας

Στίχοι:   Λουκιανός Κηλαηδόνης

Μουσική:   Λουκιανός Κηλαηδόνης

Από τη μια οι Ιταλοί κι οι Γερμανοί

για να σε βρουν αναστατώνουν την Αθήνα

κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή:

"Νομίζω πως τον κρύβεις στην κουζίνα".

Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό

κι αυτοί να σκίζουνε τα τεύχη τα κρυμμένα, 

μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό, 

εσύ τους Γερμανούς κι αυτοί εμένα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, 

καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, 

μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ

είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει

κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές, 

θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει".

Πίσω απ’ τον τοίχο ο ασύρματος καλεί, 

είναι απ’ τη Μέση Ανατολή, απ’ το αρχηγείο.

Θα σoυ αναθέσουν μια καινούργια αποστολή

μ’ ευχές για καλή τύχη απ’ το αρχηγείο.

Η Κατερίνα σ’ αγαπούσε σιωπηλά, 

αλλά κι εσύ το ίδιο αγνά την αγαπούσες.

Χωρίς το Σπίθα ίσως να `ταν πιο καλά, 

παρ’ όλ’ αυτά εσύ τον συγχωρούσες.

Όταν ακούω να μιλάνε γι’ Αφρική, 

για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι, 

σκέφτομαι, λέω, πού να ξέραν μερικοί

πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει.

Πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή, 

μέσα στις σφαίρες μες στο κρύο, μες την πείνα, 

με τους Εγγλέζους να εξοπλίζουνε τη XI

μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, 

καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει

μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ

είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει

κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές, 

θα τους θερίζω και το αίμα τους θα στάζει".

Εσύ μπορούσες να οδηγήσεις φορτηγό, 

μοτοσικλέτα, οτομοτρίς κι αεροπλάνο

κι όπου κι αν ήσουν πάντα δίπλα ήμουν κι εγώ, 

μαζί σου ή να ζήσω ή να πεθάνω.

Ήσουνα πάντα εκδικητής και τιμωρός

γι αυτόν που γέμισε τον τόπο με στρατό του

και μ’ ένα χτύπημά σου έπεφτε ο φρουρός

με μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό του.

Μπορούσες πάλι να ημερεύεις τα σκυλιά

με κάποιο σφύριγμα που σου `μαθε τσομπάνος

κι έτσι που πέταγες με κόλπο τη θηλιά

θα έπρεπε να είσαι Αμερικάνος.

Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω

που να μην το `χει πει κανένας για κανέναν, 

εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω.

Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.

Πού είσαι τώρα και σ’ έχω χάσει, 

καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.

Όπου κι αν είσαι, θα `χεις γεράσει

μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

Σχετικά με την πτώση του ρωσικού αεροπλάνου...

Το χθεσινό περιστατικό της πτώσης του ρωσικού αεροπλάνου, που μετέφερε μέλη της Χορωδίας του Κόκκινου Στρατού και δημοσιογράφους στη Συρία για τον εορτασμό της νέας χρονιάς, είναι ένα γεγονός που με στεναχώρησε βαθύτατα... Μέσω αυτής της ανάρτησης, θα ήθελα να στείλω τα συλλυπητήριά μου στις οικογένειες των θυμάτων.

Η αγάπη μου για τη ρώσικη μουσική είναι γνωστή, μέσω των σχετικών αναρτήσεων και μεταφράσεων τραγουδιών, που έχω ανεβάσει στο blog τα τελευταία 3 χρόνια (μπορείτε να δείτε όλες τις αναρτήσεις, κάνοντας κλικ ΕΔΩ), μια αγάπη που επεκτάθηκε αργότερα στην ιστορία και τον πολιτισμό της μεγάλης αυτής χώρας. Ως εκ τούτου, το χθεσινό γεγονός με επηρέασε...

Για το λόγο αυτό, εις μνήμην των θυμάτων, θα παραθέσω στη συνέχεια μερικά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η χορωδία, κάπως πιο στενάχωρα... 

Όπως έχω αναφέρει ξανά, το Συγκρότημα Αλεξαντρώφ ιδρύθηκε το 1928 από τον Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Αλεξαντρώφ, ο οποίος είναι και ο συνθέτης του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και της Ρωσίας (στο blog τον έχουμε ξαναδεί στα τραγούδια "Ιερός Πόλεμος" και "Οι στρατιώτες προχωρούσαν", όπου έχει συνθέσει τη μουσική). Περιλαμβάνει αντρική χορωδία, ορχήστρα καθώς και χορευτικό τμήμα. 

Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης

Η 21η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον ΟΗΕ ως "Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης". Θεωρώ τη μέρα αυτή ιδιαίτερα επίκαιρη, κυρίως λόγω του πολέμου στη Συρία και το Ιράκ και το κύμα προσφύγων από τις χώρες αυτές. Η ειρήνη δεν θεωρείται κάτι δεδομένο πλέον (όχι πως ήταν ποτέ...), παρόλο που πόλεμοι στις μέρες μας δε γίνονται τόσο συχνά όσο παλαιότερα. Οι συνθήκες και τα μέσα έχουν αλλάξει πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Μπορεί να μην συγκρούονται χώρες άμεσα, αλλά η ειρήνη και η σταθερότητα να διασαλεύονται από την τρομοκρατία και την υπονόμευση θεσμών, οδηγώντας εν τέλει σε μια σύγκρουση. Θύματα πάντοτε είναι οι λαοί των χωρών που θα βιώσουν τη σύγκρουση, που ακόμα και να τελειώσει η κατάσταση αυτή, θα πάρει πολλά χρόνια για να "επουλώσουν" τις πληγές και τα προβλήματα που άφησε πίσω του ο πόλεμος. Το ζήτημα είναι να υπάρξει όντως ευαισθητοποίηση από οργανισμούς που παραμένουν απαθείς (ΟΗΕ) ή χώρες με μεγάλη επιρροή στο παγκόσμιο σκηνικό, και όχι  να αναλωνόμαστε σε εκθέσεις ιδεών περί των αγαθών της ειρήνης, με την προϋπόθεση βέβαια η ευαισθητοποίηση αυτή να γίνεται με ανιδιοτελείς σκοπούς και όχι για να εξυπηρετήσει συμφέροντα (λέμε τώρα...).

Γράφοντας το άρθρο, μου ήρθε στο μυαλό το εξώφυλλο του σχολικού βιβλίου "Εμείς και ο κόσμος", που είχα το μακρινό 2003-2004 που ήμουν στη Β' Δημοτικού. Αν δεν απατώμαι, σε κάποια από τις σελίδες του βιβλίου, υπήρχε το παρακάτω ποίημα του Γιάννη Ρίτσου. Παραθέτω εξώφυλλο και ποίημα στην παρούσα ανάρτηση, καθώς πιστεύω ότι προωθούν την συμφιλίωση των λαών του κόσμου αυτού...

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους μεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και μπαίναν στο χορό

ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και δυο φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα `ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα `ρχόνταν τα λουλούδια

θα `ρχότανε κι η άνοιξη

να μπει μες στο χορό

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόμα πιο μεγάλος

και τρεις φορές τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Zenit

(1η ανάρτηση λόγω Ολυμπιακών Αγώνων....!)

Σοβιετική φωτογραφική μηχανή Zenit (ρωσ. Зени́т) που κυκλοφόρησε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, το 1980.

Θάλασσες μας ζώνουν

Με αφορμή τα περί "πολιτικού κρατούμενου" που λέχθηκαν χθες στη Βουλή... Χωρίς περαιτέρω σχολιασμό...

Καλή σας ακρόαση!

Της εξορίας ( Θάλασσες μας ζώνουν ) - 1976

Στίχοι:   Μίκης Θεοδωράκης

Μουσική:   Μίκης Θεοδωράκης

1. Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Θάλασσες μας ζωνουν

κύματα μας κλειουν

σ’ άγριους βράχους πάνω

τα νιάτα μας φρουρούν.

Στείλαν του λαού μας

τ’ άξια τα παιδιά

για να τα λυγίσουν

σε δεσμά βαριά.

Στων φρουρών το πείσμα

θα σταθούμε ορθοί

στις καρδιές ατσάλι

φλόγα στην ψυχή.

Μάνα μη στενάζεις

μάνα μη θρηνείς

τώρα πέφτουν οι θρόνοι

και τραντάζει η γης.

Η αυγή χαράζει

πάνω στα βουνά

ο εχθρός λουφάζει

φτάνει η λευτεριά.

Χτυπάτε τους αδέλφια

χτυπάτε δυνατά

σαν χτυπάει ο λαός μας

σειέται γη στεριά.

Ιράκ: Μια 19χρονη Πεσμεργκά μιλάει στο euronews

Πριν οποιοδήποτε σχολιασμό από τη μεριά μου, παραθέτω αυτούσιο το άρθρο, από τη σελίδα του euronews.

----------------------------------------

Δεκαεννέα χρονών, νιόπαντρη, και στρατιώτης στην πρώτη γραμμή των μαχών.

Παρά τους τεράστιους κινδύνους, η Ναϊστεμάν επέλεξε μόνη της να πολεμήσει τους τζιχαντιστές. Ο άντρας της είναι κι εκείνος πολεμιστής στο μέτωπο. Το ίδιο και ο αδερφός της.

Μέλος μιας επαναστατικής κουρδικής οικογένειας, το όνομα που της δόθηκε σημαίνει «πατρίδα».

Βασικό κίνητρο της Ναϊστεμάν είναι να υπερασπιστεί τα πάτρια εδάφη. Θέλει όμως να πάρει εκδίκηση και για όλες εκείνες τις γυναίκες που βιάστηκαν ή βασανίστηκαν από το Ισλαμικό Κράτος.

«Δεν φοβόμαστε καθόλου το ISIL. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τα εδάφη μας. Θα πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα και δεν θα τους αφήσουμε να προελάσουν», λέει με αποφασιστικότητα στον απεσταλμένο του euronews.

Αποστολή της μονάδας της Ναϊστεμάν, που εδρεύει στο Βόρειο Ιράκ, είναι η υπεράσπιση του Κιρκούκ, μιας πόλης πλούσιας σε πετρελαϊκό απόθεμα.

Πολεμούν στο πλευρό των ιρακινών δυνάμεων και υπό τις εντολές των Κούρδων Πεσμεργκά.

Όπως εξηγεί η Ναϊστεμάν, στο μέτωπο της μάχης δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες.

Η στρατιωτική της εκπαίδευση φαίνεται όταν ρωτηθεί για τα συναισθήματά της. Αποφεύγει να μπει σε λεπτομέρειες και να εκδηλώσει οποιοδήποτε σημάδι αδυναμίας: «Πυροβόλησα πολλούς από τους τζιχαντιστές την ώρα της μάχης. Κάποιους εξ αυτών τους τραυμάτισα και κάποιοι σκοτώθηκαν. Υπερασπιζόμαστε την πρώτη γραμμή διαρκώς, αφού οι τζιχαντιστές συνεχίζουν να επιτίθενται σε τακτά διαστήματα. 
Η προσωπική μου ζωή και η στρατιωτική μου ζωή είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους, αλλά το όνειρό μου είναι να ζω ειρηνικά και ελεύθερη με την οικογένειά μου. Αυτό είναι το μόνο που εύχομαι».

Η Ναϊστεμάν παραδέχεται πως, ένα χρόνο μετά, ο στρατός και ο πόλεμος την έχουν αλλάξει για πάντα.

Δε σταματά όμως να ελπίζει ότι το μέλλον θα είναι φωτεινό για την ίδια και την οικογένειά της.

----------------------------------------

Γενικά, δεν έχω τι να πω, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε αυτή την κοπέλα, αλλά και σε όλες τις άλλες γυναίκες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα όπλα και υπερασπίζονται τα σπίτια τους στις περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Κάτι τέτοια γεγονότα είναι να μας βάζουν σε σκέψεις για το πόσο τελικά τυχεροί είμαστε, παρ' όλες τις δυσκολίες της Ελλάδας της κρίσης. Είμαι στην ίδια, περίπου, ηλικία (έγινα 20 στις 2 Απριλίου) και παρ όλα αυτά, αντί αυτή η κοπέλα να έχει μια φυσιολογική ζωή, να ζήσει ελεύθερη στην πατρίδα της, να σπουδάσει και να ονειρευτεί το μέλλον της, έχει να αντιμετωπίσει τέτοιες σκληρές καταστάσεις. Οι άντρες και οι γυναίκες που αυτή τη στιγμή μάχονται τους τζιχαντιστές και τη μαύρη καταπιεστική ιδεολογία που πρεσβεύουν, έχουν κερδίσει το θαυμασμό μου, γιατί κρατάνε ζωντανή την ελπίδα για την πατρίδα τους, να είναι ξανά ελεύθερη, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, τίποτα δεν χάθηκε. Πιστεύω μάλιστα πως οι γυναίκες αυτές, όταν μεγαλώσουν αργότερα τα παιδιά τους, θα τους μάθουν ότι όλα στη ζωή θέλουν αγώνες για να κατακτηθούν και θα τους μεταδώσουν την αξία της φιλοπατρίας και την υπεράσπιση της πατρίδας με κάθε κόστος, όταν κάποιος την απειλήσει...

Καλή συνέχεια στους αγώνες σας! Ελπίζω σύντομα ο πόλεμος να είναι νικηφόρος για σας, και όλοι μαζί να χτίσετε πάλι τις χώρες σας, για να είναι και πάλι ελεύθερες και δυνατές, για ένα λαμπρό μέλλον...

-----------------------------------------
Σημείωση:
Με βάση την Ελληνική Βικιπαίδεια:

Πεσμεργκά (κουρδικά: پێشمەرگە Pêşmerge, κυριολεκτικά: αυτοί που αντιμετωπίζουν το θάνατο) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τους Κούρδους μαχητές στο ημιαυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι δυνάμεις Πεσμεργκά του Ιρακινού Κουρδιστάν υφίστανται από την εμφάνιση του ιρακινού κουρδικού κινήματος ανεξαρτησίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής και της Γκατζάρ αυτοκρατορίας, που κυβερνούσαν από κοινού την περιοχή.

...για να ανάψω και να πετάξω πύραυλο ψηλά στον ουρανό...

Καταρχήν, την καλησπέρα μου! Μετά από μια πιεστική μέρα, βρίσκω λίγο χρόνο να αφιερώσω στο blog.

Τις προηγούμενες μέρες, ακούσαμε όλοι την ανακοίνωση των επιστημόνων της NASA σχετικά με την ανακάλυψη νερού σε υγρή μορφή στον πλανήτη Άρη. Σαν προχθές (4 Οκτωβρίου 1957) εκτοξεύτηκε στο διάστημα από τους Σοβιετικούς ο Σπούτνικ 1, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης, αποτελώντας ουσιαστικά ένα από τα πρώτα βήματα για την κατάκτηση του διαστήματος από τον άνθρωπο.

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση (!), θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, που μικρός άκουγα τη Λιλιπούπολη στο Τρίτο Πρόγραμμα (εποχές Α' Δημοτικού το 2002-2003). Από εκεί προέρχονται και τα δύο τραγούδια που θα μοιραστώ μαζί σας. Τα τραγούδια αυτά αναφέρονται στον "τρελό επιστήμονα" της πολιτείας αυτής, τον δόκτορα Δρακατώρ. Δεν θυμάμαι και πάρα πολλά, εκτός ότι έμενε σε ένα παλιό κάστρο, είχε για μεταφορικό μέσο ένα μαύρο γαϊδούρι (τα λένε και τα τραγούδια), και ήταν εφευρέτης.... Για να μην αναρωτιέστε για την πρόλογο (κατά πόσο είναι σχετικός με τη συνέχεια), ο συνδετικός κρίκος είναι το πρώτο τραγούδι και συγκεκριμένα οι στίχοι "...για να ανάψω και να πετάξω 

πύραυλο ψηλά στον ουρανό..." και "...τα ονόματα και τα χρώματα

πού 'χουνε τα αστέρια να σας πω...". Το δεύτερο τραγούδι επιλέγεται γιατί αναφέρεται στο ίδιο πρόσωπο.

(Όσον αφορά το πρώτο τραγούδι, δε βρήκα τους στίχους πουθενά στο ίντερνετ, οπότε διόρθωσα αυτούς που ήταν στην περιγραφή του βίντεο στο Youtube).

Και όπως πάντα, καλή σας ακρόαση....!
Καληνύχτα...!

Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ και μπαίνω

μες στο κάστρο μου το γκρεμισμένο

για να ανάψω και να πετάξω 

πύραυλο ψηλά στον ουρανό.

Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ που βγαίνω

απ' το κάστρο μου το γκρεμισμένο

τα ονόματα και τα χρώματα

πού 'χουνε τα αστέρια να σας πω.

Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ που ξέρει

την αλλαγή αμέσως να σας φέρει

ανακράζοντας και καλπάζοντας

πάντα προς το μέλλον το λαμπρό.

==============

"Πώς μ’ αρέσει η ιστιοπλοΐα
όταν έχει δώδεκα μποφόρ".
Με μια βάρκα που χοροπηδάει
το κύμα καβαλάει, ο δόκτωρ Δρακατόρ.

"Πώς μ’ αρέσουν τα τραγούδια, 
πώς μ’ αρέσει το φολκλόρ".
Με τσαρούχια γκλίτσα και φλογέρα
πηδάει στον αέρα ο δόκτωρ Δρακατόρ.

"Πώς μ’ αρέσει η ιππασία, 
πώς μ’ αρέσουνε τα σπορ".
Με βροχή με χιόνι με χαλάζι, 
ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ.

"Τρέχα τρέχα μαύρο μου γαϊδούρι, 
σπάσε σπάσε το παγκόσμιο ρεκόρ
κι αν με ρίξεις κάτω δεν πειράζει".
Ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ.

Καράβια αλήτες

Παλιό και γνώριμο τραγούδι, που το ξανάκουσα πρόσφατα στο ραδιόφωνο.

Για κάποιο λόγο συνέδεσα τους στίχους με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που προσπαθούν την περίοδο αυτή να περάσουν στην Ευρώπη, για να γλυτώσουν από τη φρίκη του πολέμου στις πατρίδες τους. Κάποιοι τους "υποσχέθηκαν" καλύτερο μέλλον μακριά ("άσπρα πανιά") και τους έκλεισαν το μάτι, αλλά ξεγελάστηκαν από τις δυσκολίες να το φτάσουν και την ανάποδη μέρα, εγκλωβισμένοι σε μια ζωή που μοιάζει με ένα λιμάνι που δεν μπορεί κανείς να φύγει...

(ο καθείς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιους στίχους όπως τον οδηγεί η σκέψη του και οι συγκυρίες...)

Καράβια αλήτες - 1965

Στίχοι:   Φώντας Λάδης

Μουσική:   Μάνος Λοΐζος

1. Κλειώ Δενάρδου

2. Γιάννης Πουλόπουλος

Καράβια αλήτες μας σφύριξαν κάτι.

Μας είπαν ελάτε, μας κλείσαν το μάτι.

Μπροστά μας περνάνε, μα δε σταματάνε.

Τα άσπρα πανιά τους δεν ήταν για μας.

Καράβια περάσαν, χαθήκαν στα βάθη.

Γιατί μας γελάσαν κανείς δε θα μάθει.

Ανάποδη μέρα, τα τράβηξε πέρα.

Σ’ αυτό το λιμάνι δε φεύγει κανείς.

Στο `να μου χέρι το τσιγάρο

μοιάζει με χαμένο φάρο.

Κι άμα θα σβήσει, θα `ρθει μπόρα.

Σχόλασε το γλέντι τώρα.

Εκτέλεση από την Κλειώ Δενάρδου

Εκτέλεση από τον Γιάννη Πουλόπουλο

Ο Αρκάς για τους μετανάστες

ARKAS - The original page

...!!!

Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου

Το ομώνυμο τραγούδι, που ερμηνεύει ο Νίκος Ξυλούρης, το έχω αναρτήσει ξανά στο blog. Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας σήμερα είναι ολόκληρο το ποίημα του Κώστα Βάρναλη, "Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου". Όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές σε μελοποιήσεις ποιημάτων, δεν χρησιμοποιούνται στο μελοποιημένο κομμάτι όλες οι στροφές και οι στίχοι. Σήμερα κάθισα να το διαβάσω προσεκτικά. Δεν θα κάνω ανάλυση των στίχων και των νοημάτων στην παρούσα ανάρτηση, άλλωστε ο καθείς μπορεί να αντιληφθεί το νόημα με τον τρόπο του. Συγκρατώ ένα σχόλιο που είχε αφήσει ο διαδικτυακός φίλος akrat, σε μια παλιά ανάρτηση για το ποίημα "Ο καιόμενος", "τα νοήματα τα αποκαλύπτει κάποιος στον ίδιο του τον εαυτό..". Ως το προσωπικό μου σχόλιο δεχθείτε την έντονη γραφή και τις υπογραμμίσεις...!

Καλή ανάγνωση...!

(σημείωση: ο κυρ-Μέντιος του ποιήματος είναι γαϊδούρι)

(Τους στίχους τους βρήκα ΕΔΩ.)

-----------------------------------------------------------------

Η Μπαλάντα του κυρ-Mέντιου

Βάρναλης Kώστας

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια,                  10
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.                  20

Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη                        30
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός!                  40

Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι. 
Mη ρωτάς το πώς και τί, 
να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!... 
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,                  50
θα ξεκουραστώ κ' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν' η ζωή),                  60

η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!... 

Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:            70
-"Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί.                  80

Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου                  90
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό 
γίνε συ τ' αφεντικό.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.                  100

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".

Επτά ελληνικά Πανεπιστήμια ανάμεσα στα 1000 καλύτερα του κόσμου

Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών κατατάσσεται στην 301η θέση ανάμεσα στα 1.000 καλύτερα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, από τις χιλιάδες που δραστηριοποιούνται παγκοσμίως, σύμφωνα με τον κατάλογο που δημοσίευσε το Center for World University Rankings (CWUR), κάτι που «μεταφράζεται» σε άνοδο 30 θέσεων σε σχέση με την περυσινή κατάταξη.
Εξάλλου, στην συγκεκριμένη κατάταξη βρίσκονται και άλλα έξι ελληνικά πανεπιστήμια: Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (459η θέση), το Πανεπιστήμιο της Κρήτης (515η θέση), το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων (582η θέση), το Πανεπιστήμιο της Πάτρας (641η θέση), το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (695η θέση) και το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας (905η θέση).

Όσον αφορά στα πανεπιστήμια που συγκέντρωσαν την καλύτερη βαθμολογία και συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα του πίνακα της κατάταξης, αυτά είναι τρία των ΗΠΑ και δύο της Μεγάλης Βρετανίας. Πιο συγκεκριμένα, πρώτο στην κατάταξη είναι το πανεπιστήμιο του Harvard (ΗΠΑ), ακολουθεί το πανεπιστήμιο του Stanford (ΗΠΑ) και το ΜΙΤ (Massachusetts Institute of Technology – ΗΠΑ), ενώ την πεντάδα συμπληρώνουν τα πανεπιστήμια του Cambridge και της Οξφόρδης (Μεγ. Βρετανία).

Ολόκληρη η λίστα των πανεπιστημίων του CWUR, βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://cwur.org/2015/

-----------

Από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Το αναδημοσιεύω γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου... (στην περίπτωση το πανεπιστήμιο...)

Ελλάδα - Ισλανδία (οικονομικές συγκρίσεις)

Το Ρέικιαβικ από ψηλά. Από την επίσκεψή μου το 2011

Τώρα που φαίνεται η κατάσταση κάπως να "ομαλοποιείται" (σχετικά πάντα..) θα ήθελα να σχολιάσω μια άποψη που είχε ακουστεί τις πρώτες μέρες πριν το δημοψήφισμα, σχετικά με την Ισλανδία, η οποία είχε και αυτή χρεοκοπήσει, αλλά εμφανίζει σημάδια ανάκαμψης, και πιθανές συγκρίσεις με την Ελλάδα.

Κατά τη γνώμη μου, οι καταστάσεις σε αυτές τις δύο χώρες (Ισλανδία και Ελλάδα) είναι μη συγκρίσιμες. Δεν θα κάνω οικονομικές αναλύσεις (δεν είμαι οικονομολόγος, και δεν γνωρίζω), αλλά θα αναφέρω κάποια στοιχεία, που είχα διαπιστώσει και ο ίδιος όταν επισκέφτηκα αυτή την υπέροχη χώρα τον Μάρτη του 2011.

Ξεκινάμε λοιπόν... (πιστεύω θα καταλάβετε τι εννοώ παραπάνω)...

1. Η Ισλανδία μπορεί να θεωρηθεί ενεργειακά αυτάρκης. Το μεγαλύτερο ποσοστό της ηλεκτρικής της ενέργειας παράγεται από ανανεώσιμες μορφές (γεωθερμία και υδροηλεκτρικά εργοστάσια), με ελάχιστους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Τουλάχιστον στο Ρείκιαβικ (πρωτεύουσα) παρατήρησα ότι και το νερό ζεσταινόταν με τη βοήθεια της γεωθερμίας.
2. Η Ισλανδία δεν έχει τακτικό στρατό. Υπάρχει μόνο Αστυνομία, Ακτοφυλακή, καθώς και μια ειδική μονάδα διαχείρισης κρίσεων. Για το έτος 2015, η Ισλανδία ξόδεψε το 0,26% του ΑΕΠ της σε αμυντικές δαπάνες.
3. Η οικονομία της Ισλανδίας βασίζεται και βασιζόταν στο μεγαλύτερο ποσοστό της στην αλιεία. Ένα γνωστό αλίευμά της είναι ο μπακαλιάρος. Το 60% των εσόδων της χώρας βασίζεται στο ψάρεμα.Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι Ισλανδοί είναι διστακτικοί στην ένταξη στην ΕΕ, καθώς φοβούνται την εφαρμογή ειδικών ρυθμίσεων περιορισμού της αλιείας.

Τα παραπάνω αρκούν, πιστεύω, για να ολοκληρώσω τον συλλογισμό μου. Η Ελλάδα δεν είναι ενεργειακά αυτάρκης, ζει σε μια "εύφλεκτη" γειτονιά του πλανήτη, και όσο να πει κανείς ο τουρισμός δεν αποτελεί μια "σταθερή" πηγή εισοδήματος.

Το σκίτσο του Αρκά για τη συμφωνία

Όταν ένα σκίτσο μιλά από μόνο του... Από τον μοναδικό Αρκά...!!!

ARKAS - The original page

Μερικές σκέψεις...

Είμαι περίεργος αν μετά από όλα αυτά τα γεγονότα, οι φιλόλογοι θα επιμένουν στη Γ' Λυκείου να λένε ως επιχειρήματα υπέρ της Ε.Ε. την Ευρώπη των λαών, την αλληλεγγύη, την ισότητα, την προάσπιση της δημοκρατίας, την απόρριψη του φασισμού και του απολυταρχισμού, την Ευρώπη που δε θέλει να ξαναζήσει πολέμους και διχασμό...

Β.Α.

...προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα...

Οι Μοιραίοι

Βάρναλης Κώστας

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,

μες σε καπνούς και σε βρισές

(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)

όλ' η παρέα πίναμ' εψές·

εψές, σαν όλα τα βραδάκια,

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο

και κάπου εφτυούσε καταγής.

Ω! πόσο βάσανο μεγάλο

το βάσανο είναι της ζωής!

Όσο κι ο νους να τυραννιέται,

άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα

και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!

Ω! της αβγής κροκάτη γάζα, 

γαρούφαλα του δειλινού,

λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,

χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα

παράλυτος, ίδιο στοιχειό·

τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα

στο σπίτι λυώνει από χτικιό·

στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη

κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

― Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα

δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα

πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.

Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

όπου μας έβρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

--------------------------------------------------------------

(Βραδυνές αναλύσεις...)

Τις δύο τελευταίες στροφές (που δεν είναι στο μελοποιημένο) μπορεί ο καθείς να τις ερμηνεύσει όπως θέλει...

Ποιος να φταίει άραγε για την κατάσταση της πατρίδας...

Έτσι στην σκοτεινή "ταβέρνα" ένας ολόκληρος λαός προσμένει ίσως κάποιο θάμα...

--------------------------------------------------------------

Το αστείο της ημέρας

Συνέχεια του Hotel California από χθες...

Επιστροφή...

Στον 5ο χρόνο πλέον...

Μετά από πολύ καιρό απουσίας επιστρέφω στο blog! Αυτή είναι όμως κανονική επιστροφή, τουλάχιστον για όσο διαρκεί το καλοκαίρι. Όσο να 'ναι, μετά από 5 χρόνια παρουσίας στο χώρο των ιστολογίων, το blog αυτό έχει γίνει για μένα τρόπος ζωής, και η μη ενασχόληση με αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων, με γέμιζε λύπη.

Τέλος πάντων, επιστροφή στο Αλιβέρι μετά από δύο μήνες! Ζέστη, θάλασσα και έντονη πολιτική επικαιρότητα... Θέλω να ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά για το μέλλον της πατρίδας μας...

Και για να κλείσουμε, ένα τραγούδι που ακούω τις τελευταίες μέρες. Είναι το πασίγνωστο "Hotel California" των Eagles. Πολλά έχουν λεχθεί για τους στίχους του τραγουδιού αυτού (η ανάλυση δεν είναι της παρούσης) αλλά το επέλεξα γιατί μου θυμίζει το ότι ζούμε σήμερα. Μπήκαμε σε αυτό το παιχνίδι (ΕΕ, κακή διαχείριση, δανεικά), αποδείχθηκε κόλαση, τρέχουμε να βγούμε, αλλά δεν μπορούμε να φύγουμε από αυτό που ζούμε...! (Μια αντίστοιχη προσέγγιση είχε κάνει και ο Βαρουφάκης για το τραγούδι και την Ευρωζώνη, γι' αυτό και το επέλεξα για την ανάρτηση ως επίκαιρο...)

Καλή ακρόαση...!

"Hotel California"

On a dark desert highway, cool wind in my hair

Warm smell of colitas, rising up through the air

Up ahead in the distance, I saw a shimmering light

My head grew heavy and my sight grew dim

I had to stop for the night

There she stood in the doorway;

I heard the mission bell

And I was thinking to myself,

"This could be Heaven or this could be Hell"

Then she lit up a candle and she showed me the way

There were voices down the corridor,

I thought I heard them say...

Welcome to the Hotel California

Such a lovely place (Such a lovely place)

Such a lovely face

Plenty of room at the Hotel California

Any time of year (Any time of year)

You can find it here

Her mind is Tiffany-twisted, she got the Mercedes bends

She got a lot of pretty, pretty boys she calls friends

How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.

Some dance to remember, some dance to forget

So I called up the Captain,

"Please bring me my wine"

He said, "We haven't had that spirit here since nineteen sixty nine"

And still those voices are calling from far away,

Wake you up in the middle of the night

Just to hear them say...

Welcome to the Hotel California

Such a lovely place (Such a lovely place)

Such a lovely face

They livin' it up at the Hotel California

What a nice surprise (what a nice surprise)

Bring your alibis

Mirrors on the ceiling,

The pink champagne on ice

And she said "We are all just prisoners here, of our own device"

And in the master's chambers,

They gathered for the feast

They stab it with their steely knives,

But they just can't kill the beast

Last thing I remember, I was

Running for the door

I had to find the passage back

To the place I was before

"Relax, " said the night man,

"We are programmed to receive.

You can check-out any time you like,

But you can never leave! "

Το αστείο της ημέρας

Από το προφίλ στο facebook ενός φίλου:

"..Λυπάμαι τα παιδιά της θεωρητικής που θα δίνουν πανελλήνιες μετά από 20 χρόνια και θα πρέπει να θυμόνται αναλυτικά τις ημερομηνίες όλων των Eurogroup για το μάθημα της ιστορίας..."

Ελλάδα ( Λένγκω )

Χωρίς παραπάνω σχολιασμό...

Ελλάδα ( Λένγκω ) - 1975

Μουσική / στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος

Πρώτη ερμηνεία από το Γιάννη Μαρκόπουλο

Στην κυρά μάνα μας μη δίνεται βοήθεια

ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά

γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της

κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά

κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της

θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί

τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια

για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

πάψε να με κυβερνάς

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου

με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς

χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου

κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς

ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μιά ιστορία

πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά

έπεφτε ξύλο σα γινόταν φασαρία

ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου σπαράζεις την καρδιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι

τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ

η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι

που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ

τ΄άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι

μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη

κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει

εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου΄χεις φάει τη ψυχή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα

ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές

το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα

κι απ΄τα κουρέλια φαινότανε οι πληγές

κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει

τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά

το όνειρο που φεύγει τη τρομάζει

να αναζητάει μιά χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα

στο καμίνι της φωτιάς

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα

πες μας πάλι τι ζητάς

Χωρίς σχόλιο...

Καλημέρα σε όλους, μετά από καιρό...

...