Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Πέτρος Δ. Γιαννούλης

Σε αυτήν την ανάρτηση, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα γεγονός που έγινε σαν σήμερα, πριν 66 χρόνια, στις 2 Απριλίου του 1947. Σαν σήμερα είχε σκοτωθεί, στον Εμφύλιο Πόλεμο, ο προπάππους μου, Πέτρος Δ. Γιαννούλης. Ο λόχος του έπεσε σε ενέδρα ανταρτών, κοντά στο χωριό Κολοκυθιά, του Νομού Φθιώτιδας. Θάφτηκε σε ομαδικό στρατιωτικό τάφο στην περιοχή. Η προγιαγιά μου η Πασού, παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να μεγαλώσει τα 3 τους παιδιά, τη γιαγιά μου τη Μαρία, τον θείο το Δημήτρη και τον θείο τον Πέτρο, που γεννήθηκε λίγους μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του. Σύμφωνα με τη γιαγιά μου, που τον θυμάται, ο πατέρας της ήταν ένας πάρα πολύ καλός και ευγενικός άνθρωπος, που αγαπούσε τους συγχωριανούς και την οικογένειά του...!

Φέτος, αποφάσισα να απευθυνθώ στις αρμόδιες υπηρεσίες του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ώστε να βρω περισσότερες πληροφορίες, σχετικά με τις συνθήκες της μάχης και τον τόπο της ταφής, αλλά δυστυχώς, σύμφωνα με τους αρμόδιους, ο τόπος ταφής παραμένει άγνωστος...! Πριν από χρόνια είχε ψάξει και ο θείος ο Πέτρος, αλλά ούτε αυτός είχε βρει κάτι... Ελπίζω ότι, μέσα στο Πάσχα, θα μπορέσω να επισκεφτώ το χωριό που σκοτώθηκε ο παππούς...!

2 σχόλια:

  1. Μπράβο Βασίλη για την προσπάθειά σου να βρεις στοιχεία για τον προπάππο σου και για την αναφορά στη προγιαγιά σου Πασού. Εγώ σαν μεγάλος (ηλικιακά) γνωρίζω για τον μακαρίτη Πέτρο ο οποίος ήταν πρώτος εξάδελφός μου και για τις δυσκολίες της Πασούς να μεγαλώσει τα τρία παιδιά.Επίσης θυμάμαι τον Πέτρο και ιδιαίτερα τον συνάδελφό μου Δημήτρη με τον οποίο κάποτε συγκατοικούσαμε. Μπράβο σου, συνέχισε την έρευνα. Καλή πρόοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας κύριε Γιάννη...!

      Διαγραφή

Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλιά σας.