Γλυκό του κουταλιού

Το συγκεκριμένο ποίημα θα έπρεπε κανονικά να το είχα δημοσιεύσει την ημέρα της επετείου της εισβολής στην Κύπρο (20/7), αλλά δε μου είχε έρθει στο μυαλό. Σήμερα στο δρόμο συνάντησα τον φιλόλογο που μας το είχε διδάξει στη Β' Γυμνασίου, τον οποίο πολλάκις έχω αναφέρει στο blog, τον κύριο Βωβό. Ίσως γι' αυτό το λόγο το θυμήθηκα, και το μοιράζομαι μαζί σας!

Καλή ανάγνωση...!

Πηγή: Ψηφιακό Σχολείο
---------------------------------------

Γλυκό του κουταλιού

         Μεγάλο μέρος της ποίησης του Κύπριου ποιητή Κυριάκου Χαραλαμπίδη απηχεί το ιστορικό γεγονός της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 και τις κατοπινές δραματικές συνέπειες της κατοχής του μισού σχεδόν νησιού. Ο ίδιος ο Χαραλαμπίδης είναι ένας από τους πρόσφυγες της τουρκικής εισβολής (το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε βρίσκεται στην κατεχόμενη περιοχή της Αμμοχώστου). Στο ποίημα «Γλυκό του κουταλιού», που προέρχεται από την ποιητική συλλογή Δοκίμιν (2000), αν και δε γίνονται σαφείς αναφορές σε ιστορικά γεγονότα και γεωγραφικούς τόπους, ο αφηγητής επισκέπτεται το πατρικό σπίτι του στην κατεχόμενη περιοχή και βρίσκει εκεί την καινούρια ένοικο του σπιτιού, μια λαϊκή γυναίκα, μάλλον μεγάλης ηλικίας, της οποίας η εθνική ταυτότητα δεν αναφέρεται.

Να ιδώ ποιος είμαι ζύγωσα και πούθε
το χώμα μου κρατά. Μπήκα και στάθηκα
στο σπίτι τ' αλμυρό, σιμά σε λάκκο.

Μια μαντιλοδεμένη μου 'φερε νερό,
μου πρόσφερε γλυκό· ευχαριστώ την.

Έκοψε και καρπούς από τον Κήπο
του ποθητού σπιτιού μου, φρούτα λαμπερά
ό,τι λογής, διάχυτα με χείλη
πραγματικά και μέλη εμποτισμένα
στην καλοσύνη της χαράς αντιδωρήματα.

Της είπα ευχαριστώ, αναθάρρησα και ζήτησα
το σπίτι μου να ιδώ, αν επιτρέπεται.

«Και βέβαια επιτρέπεται», μου λέει·
«μπορείς να 'ρθεις και στην κρεβατοκάμαρα».
Μπαίνω, θωρώ τη μάνα μου στον τοίχο
να με κοιτάει από 'να κάδρο. Αφήνω
την εντροπή και γύρεψα να πάρω
τη μάνα μου ο δόλιος απ' την Τροία.*

«Πάρτηνε», λέει αυτή σαν καλογέλαστη,
«τι να την κάνω τώρα πια που ξέρω;
Να πούμε την αλήθεια, τη νομίσαμε
ηθοποιό με κείνη την κοτσίδα
και τα λουλούδια γύρω της και με τη χάρη
που την ομπρέλα της κρατεί».

Άξιζε βέβαια να προσθέσει και το χέρι
που γαντοφορεμένο, ραδινό*
σε καναπέ ακουμπούσε· αλλά τι περιμένεις;

Σάμπως γνωρίζει πόσοι αιώνες κύλησαν
ίσαμε που να φτάσουμε στη σύνταξη
γλυκό του κουταλιού; μεγάλο θέμα.

Πάλι καλά που μ' άφησε και μπήκα
στο σπίτι μου το πατρικό η γυναίκα.
Μη συνεχίσουμε άλλο και αγριέψει.
Το μόνο που εύχομαι: από καιρού εις καιρό
να 'χω την άδειά της να ξανάβλεπα
την όψη τη γλυκιά του ποθητού μου.

Κ. Χαραλαμπίδης, Δοκίμιν, Άγρα

---

* απ' την Τροία: ο ποιητής εδώ εκμεταλλεύεται το γνωστό από την αρχαιοελληνική μυθολογία επεισόδιο της φυγής του Αινεία από την Τροία. Ο Αινείας ήταν ήρωας και από τους σπουδαιότερους υπερασπιστές της πόλης κατά τον Τρωικό πόλεμο. Απελπισμένος από την άλωση της Τροίας, ήταν αυτός που εγκατέλειψε τελευταίος την πόλη. Φεύγοντας, πήρε τον πατέρα του και τα αγάλματα των εφέστιων θεών στους ώμους * ραδινό: λεπτό και ευλύγιστο, λυγερό

20 Ιουλίου 1974...

"...Ο ιδρώτας, πρωινή δροσιά
κι ο πόνος νιο τραγούδι, 
για την Ελλάδα, η πληγή, 
στα στήθια μας λουλούδι.

Μπροστά κι όλο μπροστά προς την αυγή
που χαιρετάει τη λευτεριά, 
τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη..."

ΚΥΠΡΟΣ 1974 - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!

Κύπρος 1974

ΚΥΠΡΟΣ - 20 Ιουλίου 1974 - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ύμνος της εθνοφρουράς - 1965

Στίχοι: Άντης Περνάρης 

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Οι αγωνιστές, οι αγωνιστές, 

ήλιος, ψυχή που θάλλει,

στήθια, μπαρούτι και φωτιά,

σκληρό, τα μάτια, ατσάλι.

Μπροστά κι όλο μπροστά προς την αυγή

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη, 

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη.

Οι εθνοφρουροί, οι εθνοφρουροί

ήλιος, ψυχή που θάλλει, 

στήθια, μπαρούτι και φωτιά, 

σκληρό, τα μάτια, ατσάλι.

Μπροστά κι όλο μπροστά προς την αυγή

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη, 

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη.

Ο ιδρώτας, πρωινή δροσιά

κι ο πόνος νιο τραγούδι, 

για την Ελλάδα, η πληγή, 

στα στήθια μας λουλούδι.

Μπροστά κι όλο μπροστά προς την αυγή

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη, 

που χαιρετάει τη λευτεριά, 

τη λευτεριά σ’ αυτή τη γη.

Ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου ο Κοντίδης

Η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του Κυπριακού αθλητισμού είναι γεγονός! Ο εκπληκτικός Παύλος Κοντίδης ανέβηκε στο βάθρο και παρέλαβε το αργυρό μετάλλιο που κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Έγινε έτσι ο πρώτος αθλητής στην ιστορία της Κύπρου που κατέκτησε μετάλλιο στο κορυφαίο αθλητικό ραντεβού του πλανήτη! Ο Κύπριος Ολυμπιονίκης παρέλαβε το μετάλλιο από τον τέως βασιλιά της Ελλάδας και Ολυμπιονίκη στην ιστιοπλοία, Κωνσταντίνο. Την τελετή παρακολούθησαν πολλοί Κύπριοι, ανάμεσα στους οποίους ήταν φυσικά τα μέλη της οικογένειας του Παύλου. Ο Ολυμπιονίκης επιστρέφει στην Κύπρο την ερχόμενη Πέμπτη, ενώ την Παρασκευή θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, στο πλαίσιο της επίσημης υποδοχής του από την Κυπριακή Δημοκρατία.

(Το άρθρο, με μερικές παρεμβάσεις, προέρχεται από τη σελίδα iKypros)

Χρυσοπράσινο φύλλο

Στίχοι: Λεωνίδας Μαλένης Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης Γη της λεμονιάς, της ελιάς γη της αγκαλιάς, της χαράς γη του πεύκου, του κυπαρισσιού των παλικαριών και της αγάπης Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο Γη του ξεραμένου λιβαδιού γη της πικραμένης Παναγιάς γη του λίβα, τ' άδικου χαμού τ' άγριου καιρού, των ηφαιστείων Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο Γη των κοριτσιών που γελούν γη των αγοριών που μεθούν γη του μύρου, του χαιρετισμού Κύπρος της αγάπης και του ονείρου Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Κύπρος 1974

Αύριο κλείνονται 37 χρόνια από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Στις 20 Ιουλίου του 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, υπό την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας (Βικιπαιδεία). Χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι από την πλευρά των Ελληνοκυπριακών δυνάμεων. Οι Τούρκοι κατέλαβαν παράνομα το βόρειο τμήμα του νησιού, το οποίο ανακήρυξαν ανεξάρτητο κράτος με το όνομα "Τούρκικη Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου". Το κράτος αυτό μόνο η Τουρκία αναγνωρίζει και χαρακτηρίζεται ως ψευδοκράτος. Κατά την εισβολή, οι Έλληνες κάτοικοι της Βόρειας Κύπρου ξεριζώθηκαν από τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Σήμερα, η κατάσταση στην Κύπρο παραμένει η ίδια, το νησί παραμένει διχοτομημένο, δίχως να έχουν γίνει σημαντικά βήματα για να επιλυθεί η κατάσταση. Η Κύπρος είναι ένα νησί που έχει δοκιμαστεί πολύ στο παρελθόν. Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή όλα θα επανέλθουν. Όμως οι Έλληνες ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ τι έγινε τον Ιούλιο του 1974 από τους Τούρκους.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

(Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τα γεγονότα του Ιουλίου του 1974 στη Βικιπαιδεία από ΕΔΩ.)

Συμπάρασταση στους Κύπριους

Η Κύπρος είναι ένα νησί που έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν, όπως η εισβολή των Τούρκων τον Ιούλιο του 1974, η παράνομη κατοχή του Βόρειου τμήματος του νησιού, οι χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι... Ήρθε, όμως, ένα ακόμα αιματηρό περιστατικό, αυτό της Δευτέρας 11 Ιουλίου 2011, όταν εξερράγησαν κιβώτια με πυρίτιδα στη ναυτική βάση της Εθνικής Φρουράς "Ευάγγελος Φλωράκης". Σκοτώθηκαν 12 άτομα και τραυματίστηκαν άλλα 62. Από την έκρηξη τέθηκε εκτός λειτουργίας και υπέστη πολλές ζημιές ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Α.Η.Κ (Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου), που βρισκόταν κοντά στη βάση, προκαλώντας εκτεταμένα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση και στην αφαλάτωση του νερού. Λόγω του γεγονότος παραιτήθηκαν ο υπουργός Εθνικής Αμύνης της Κύπρου και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, η Ελλάδα, οφείλει να βοηθήσει την Κύπρο. Άλλωστε οι δεσμοί μεταξύ των δύο αυτών κρατών είναι ισχυροί. Ήδη, η Δ.Ε.Η αποστέλλει στην Κύπρο Ηλεκτροπαραγωγικά Ζεύγη, προκειμένου να βοηθήσει στο πρόβλημα της ηλεκτροδότησης. Εγώ θέλω, μέσω του blog, να δηλώσω τη συμπαράστασή μου στους Κύπριους Έλληνες αδελφούς μας για το ατυχές συμβάν, και να στείλω συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων.

(Φωτογραφία: Η είσοδος της ναυτικής βάσης, όπου συνέβη η έκρηξη.)