Ο τρελός

Ένα τραγούδι ωραίο, με παραστατικές εικόνες, μα συνάμα λυπητερό, είναι το τραγούδι "Ο Τρελός", το οποίο θα παραθέσω στη συνέχεια. Οι στίχοι έχουν γραφτεί από το Λευτέρη Παπαδόπουλο και η μουσική από το συνθέτη Μίμη Πλέσσα. Το τραγούδι βρίσκεται στο δίσκο "Ο Δρόμος". Στο δίσκο αυτό, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, με τους στίχους του, αποτυπώνει εικόνες και μνήμες από τα παιδικά του χρόνια, στη γειτονιά που έμενε, στο κέντρο της Αθήνας.

Πρέπει να αναφέρω, ότι ο φιλόλογος που είχα στη Β' Γυμνασίου, κύριος Βωβός, μας είχε πει γι' αυτό το τραγούδι, όταν διδαχθήκαμε το κείμενο "Χαλασμένες γειτονιές" του Κοσμά Χαρπαντίδη, στο βιβλίο της λογοτεχνίας. Το κείμενο περιγράφει τις αναμνήσεις του συγγραφέα από την πόλη του, την Καβάλα, όταν ήταν παιδί, σε αντιπαραβολή με τη σύγχρονή της εικόνα. Η αναφορά είχε γίνει για το απόσπασμα:

"...Το βράδυ πάλι γινόμασταν συμμορίες και τρέχαμε μ' ένα εεεεεε πίσω από σκυλιά που κουτσαίναν κι έναν τρελό που φορούσε φουρκέτες στο κεφάλι, ενώ οι μεγαλύτεροι μας τρόμαζαν με ιστορίες μακάβριες κάτω από τις σκοτεινιασμένες καμάρες..."

Ο ΤΡΕΛΟΣ

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Είχε μιαν απλή καρδιά
και τον λέγαν Γιάννη
κάθε που ‘πεφτε η βραδιά
βγαίναμε σεργιάνι
στον γαλάζιο ουρανό
Θεέ μου πώς πονώ

Τον φωνάζανε τρελό
κάτι καλοπαίδια
του κρεμάγαν στο λαιμό
άδεια τενεκέδια
και τον δέρναν στο στενό
Θεέ μου πώς πονώ

Η απλή του η καρδιά
πια δε θα στενάζει
Του την κλέψαν τα παιδιά
για να κάνουν χάζι
μια βραδιά στην Αχαρνώ
Θεέ μου πώς πονώ

Τὸ στερνὸ παραμύθι

Λόγω, της χθεσινής ημέρας, Μεγάλης Παρασκευής, ήρθε στο μυαλό μου η προγιαγιά μου η Πασού, η οποία πέθανε το 2005. Το ποίημα που θα παραθέσω στη συνέχεια, μου τη θυμίζει έντονα όποτε το διαβάζω. Υπάρχει στο Ανθολόγιο της Γ'-Δ' Δημοτικού του ΟΕΔΒ (το παλιό το κίτρινο για όσους θυμούνται) και το είχα κάνει στην τετάρτη δημοτικού, λίγους μήνες μετά το γεγονός.

Να μας προσέχεις από εκεί γιαγιά...!

Λάμπρος Πορφύρας - Το στερνό παραμύθι

Πῆραν στρατὶ στρατὶ τὸ μονοπάτι
βασιλοποῦλες καὶ καλοκυράδες,
ἀπ᾿ τὶς ξένες χῶρες βασιλιᾶδες
καὶ καβαλλάρηδες ἀπάνω στ᾿ ἄτι.

Καὶ γύρω στῆς γιαγιᾶς μου τὸ κρεβάτι,
ἀνάμεσα ἀπὸ δυὸ χλωμὲς λαμπάδες,
περνούσανε καὶ σὰν τραγουδιστάδες
τῆς τραγουδοῦσαν-ποιὸς τὸ ξέρει-κάτι.

Κανεὶς γιὰ τῆς γιαγιᾶς μου τὴν ἀγάπη,
δὲ σκότωσε τὸ Δράκο ἢ τὸν Ἀράπη
καὶ νὰ τῆς φέρει ἀθάνατο νερό.

Ἡ μάννα μου εἶχε γονατίσει κάτου
μ᾿ ἀπάνω -μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ-
ὁ Ἀρχάγγελος χτυποῦσε τὰ φτερά του.

Οι πόνοι της Παναγιάς

Λόγω της ημέρας, επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας, ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη (1884 - 1974), βραβευμένου με το "Βραβείο Ειρήνης Λένιν" της ΕΣΣΔ το 1959. Είναι "Οι πόνοι της Παναγιάς", το οποίο έχει μελοποιηθεί από τον Λουκά Θάνου. Το συγκεκριμένο ποίημα με είχε συγκινήσει πάρα πολύ όταν το είχα διαβάσει πρώτη φορά, στο βιβλίο της Λογοτεχνίας της Α' Λυκείου. Μάλιστα, η φιλόλογος, κυρία Τσαρούμη, που είχα στην Α' Λυκείου, μας είχε βάλει να το ακούσουμε στην τάξη, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη! Το παραθέτω στη συνέχεια...

Εύχομαι "Καλό Πάσχα" και "Καλή Ανάσταση" σε όλους τους αναγνώστες!!!

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα 'χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ' υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!
- Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...- 
Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά
την άβυσσο, μακριά απ' τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Поехали = πάμε!

Σαν σήμερα, στις 12 Απριλίου του 1961, απ' το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζαχστάν, ξεκινούσε το πρώτο ταξίδι του ανθρώπου στο διάστημα, η αποστολή του διαστημοπλοίου Βοστόκ 1 (ρωσ. Восто́к-1 = Ανατολή), με επιβάτη το Σοβιετικό κοσμοναύτη Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν (ρωσ. Юрий Алексеевич Гагарин).

Ο Θρίαμβός μας στο Διάστημα - Ύμνος στη Σοβιετική χώρα

Για τη σημερινή λοιπόν μέρα, η οποία εορτάζεται στη Ρωσία και στις άλλες πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ ως "Ημέρα Κοσμοναυτικής", παραθέτω το ρώσικο τραγούδι για τον Γκαγκάριν "Знаете, каким он парнем был" ("Ξέρετε ποιος ήταν αυτός ο άνδρας;"), σε στίχους Nikolai Dobronravov (Николай Николаевич Добронравов) και μουσική της Aleksandra Pakhmutova (Александра Николаевна Пахмутова). Ερμηνευτής είναι ο Yuri Gulyayev ( Юрий Александрович Гуляев). Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1971. Δυστυχώς, ελλείψει χρόνου, λόγω διαβάσματος για τις Πανελλαδικές, δεν το έχω μεταφράσει στα Ελληνικά...!

Τη φράση "παγιέχαλι" (ρωσ. πάμε), που αναφέρεται και στο τραγούδι, την αναφώνησε ο Γκαγκάριν κατά τη στιγμή της απογείωσης του διαστημοπλοίου!



Για να διαβάσετε το άρθρο που είχα γράψει για την επέτειο των 50 χρόνων απ' την πτήση του Γκαγκαριν, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Καλό Πάσχα!!!

Καλές Γιορτές και Καλό Πάσχα σε όλους τους αναγνώστες του blog, με το χιούμορ του Αρκά...!

Ο λιγνιτωρύχος

"...Να μια, να δυο, να κι άλλη μια
λοστοί ξηνάρια και σφυριά
κι ο δυναμίτης στη βραχόπετρα
στα μάτια σου πέτρα μουγκή
στα μάτια σου πέτρα σκληρή
σπίτι δεν έχτισες εσύ
με τη δουλειά σου τη βαριά
χτίσ’ το λοιπόν με την βαρυά
να δυο, να τρεις να κι άλλη μια
κι ο κόκορας λαλεί μακρυά
άιντε και ντε..."

Γιάννης Ρίτσος "Άιντε και ντε"

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε το άγαλμα που τοποθετήθηκε στο κέντρο του Αλιβερίου, στα πλαίσια των έργων ανάπλασης. Ένα μνημείο για όλους εκείνους τους αφανείς λιγνιτωρύχους των ορυχείων της ΔΕΗ στο Αλιβέρι, που με τη σκληρή δουλειά τους και τον αγώνα τους, κάτω από αντίξοες συνθήκες, έφεραν το "φως" σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ανάμεσα σε όλους αυτούς και οι δύο μου παππούδες. Απ' τις δύσκολες συνθήκες εργασίας, πολλοί έχασαν τη ζωή τους στις στοές, σε μεγάλα ατυχήματα. Το μνημείο αυτό αποτελεί, λοιπόν, τον ελάχιστο φόρο τιμής της πόλης του Αλιβερίου σε αυτούς του ανθρώπους. Τους παραπάνω στίχους του ποιητή Γιάννη Ρίτσου, μαζί με τη φωτογραφία, τους αφιερώνω στους παππούδες μου, και σε όλους τους υπόλοιπους λιγνιτωρύχους της περιοχής! Τα συγχαρητήρια μου στον καλλιτέχνη, κύριο Ρέτσα!

Τέτοια μνημεία είναι για να μας θυμίζουν πόσο σημαντική είναι η συμβολή της εργατιάς στην ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας μιας χώρας. Οι εργάτες είναι αυτοί που σηκώνουν στις πλάτες τους το βαρύ έργο της παραγωγής του πλούτου, οδηγώντας μια χώρα στην ευημερία...!

----------------------------------------------------------
Ένα μικρό βίντεο - αφιέρωμα με φωτογραφίες που είχα φτιάξει παλαιότερα για το λιγνιτωρυχείο της ΔΕΗ στο Αλιβέρι.

Μουσικές αναμνήσεις απ' την Ισλανδία

Η Ελληνική αποστολή του Comenius Teen TV

Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια απ' το ταξίδι μου στην Ισλανδία, το Μάρτιο του 2011 (10-03-11 μέχρι 17-03-11). Το ταξίδι αυτό έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου, όχι μόνο γιατί ήταν το πρώτο μου στο εξωτερικό, αλλά και επειδή αποτέλεσε μια εμπειρία ζωής. Αποφάσισα, λοιπόν, για την επέτειο των 3 χρόνων, να συγκεντρώσω σε αυτήν την ανάρτηση, μερικά τραγούδια, τα οποία άκουγα κατά τη διάρκεια των ημερών αυτών. Τα τραγούδια αυτά μου θυμίζουν διάφορες εικόνες απ' το ταξίδι αυτό...!



Η νήσος των Αζορών
(Αν θυμάμαι καλά, το άκουγα κατά την προσγείωση στο αεροδρόμιο του Κέφλαβικ)



Το τραγούδι της ξενιτιάς
(Το βράδυ μεταξύ 12-03 και 13-03, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού απ' το Ρέικιαβικ στο χωριό Grundarfjörður, όπου μείναμε)



No milk today
(Αυτό και το επόμενο τα είχαμε βάλει ένα απόγευμα στον ξενώνα στο Grundarfjörður)



Σαν παιδί



Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα
(Το τραγουδούσαμε όλοι μαζί, κάποια απ' τις μέρες που πηγαίναμε με τα πόδια στο συνεργαζόμενο σχολείο. Είχε ρίξει πολύ χιόνι το προηγούμενο βράδυ.)



Πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία
(Ανάλογη κατάσταση με την παραπάνω)



Κατιούσα
(Η Γ' Γυμνασίου ήταν η περίοδος που είχα αρχίσει να ασχολούμαι με τη ρώσικη μουσική. Κατά τη διάρκεια εξόρμησης με λεωφορείο στη χερσόνησο Snæfellsnes)



Καράβια αλήτες
(Στην απογείωση του αεροπλάνου της Ολυμπιακής από το Παρίσι, με προορισμό την Αθήνα)



Και με αυτή το μουσικό ταξίδι, τελείωσε μια αναπόληση του αξέχαστου αυτού ταξιδιού. Ελπίζω στο μέλλον να ξαναβρεθώ στη μαγευτική αυτή χώρα, την οποία έχω μέσα στην καρδιά μου!

---------------------------------------
Όποιος αναγνώστης επιθυμεί να διαβάσει τις αναρτήσεις της ανταπόκρισης μου απ' την Ισλανδία, μπορεί να κάνει κλικ ΕΔΩ

Περί Ουκρανίας...

Πηγή εικόνας: Ναυτεμπορική

Η έκρυθμη κατάσταση στην Ουκρανία είναι ένα απ' τα πιο φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας! Εκτεταμένες διαδηλώσεις και ταραχές, παρεμβάσεις ξένων χωρών και συμφερόντων, άλλα και άνοδος του φασισμού, οπαδοί του οποίου συμμετέχουν στη νέα διακυβέρνηση, είναι μερικές από τις εικόνες της κατάστασης που επικρατεί στην Ουκρανία! Στη χώρα επικρατεί εσωτερικός διχασμός και σύγκρουση, ανάμεσα στους Ρωσόφιλους και αυτούς που επιθυμούν ένταξη στην Ευρώπη, με το ενδεχόμενο διαμελισμού της χώρας να διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Το πιο τρομακτικό της υπόθεσης, και στο οποίο θα σταθώ, είναι η έξαρση του φασισμού στην Ουκρανία. Με την φυγή του προέδρου Γιανουκόβιτς στη Ρωσία (ο οποίος δεν είναι άμοιρος ευθυνών) , στη νέα κυβέρνηση που εγκαθιδρύθηκε, συμμετέχουν και ακροδεξιοί, οι οποίοι μάλιστα διακηρύττουν ότι οι εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες και οι κομμουνιστές δεν έχουν θέση στην Ουκρανία, επιδιδόμενοι σε ένα ανελέητο "κυνήγι" και "εξευτελισμό" κομμουνιστών και μειονοτήτων. Μειονότητες, όπως η Ελληνική, κινδυνεύουν να μην μπορούν να μιλήσουν τη γλώσσα τους, αλλά και να έχουν τα ίδια δικαιώματα, μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η νέα διακυβέρνηση, όπως είναι φυσικό, στηρίζεται από τις "δημοκρατικές" ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, δεδομένου ότι ο φασισμός βρίσκει συνεχώς έδαφος. Η Ουκρανία, όντως Δημοκρατία της ΕΣΣΔ, βίωσε τα δεινά του κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και προσωπικά, μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός το ότι υπάρχουν οπαδοί του φασισμού σε αυτή τη χώρα.

Ο φασισμός είναι μια ακραία αντιανθρώπινη έκφανση της κοινωνίας, που στρέφει τον άνθρωπο ενάντια στον άνθρωπο, εκτρέφει το μίσος για το διαφορετικό και συντελεί στην πνευματική νωθρότητα και την ανάπτυξη στερεοτύπων. Ταυτόχρονα γεννά το ρατσισμό, την ξενοφοβία, καλλιεργεί τη βία, τον εθνικισμό και άλλα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας.

"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.", έγραψε κάποτε ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις!

Χρειάζονται, λοιπόν αγώνες και πάλη κατά του φασισμού για την εδραίωση μιας δημοκρατικής κοινωνίας, με ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλους, χωρίς διακρίσεις ανάλογα με το χρώμα, την καταγωγή, το φύλο, τη θρησκεία ή άλλα χαρακτηριστικά, χωρίς εκμετάλλευση. Ταυτόχρονα, ο γόνιμος διεθνισμός, θα συντελέσει στην ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας και φιλίας μεταξύ των λαών και εγκαθίδρυσης της Παγκόσμιας Ειρήνης.

Όσον αφορά τώρα την Ουκρανία, θα πρέπει να υπάρξει γόνιμος διάλογος, τόσο εντός της χώρας, όσο και σε επίπεδο διεθνών οργανισμών, ώστε να βρεθεί λύση στην κρίση της χώρας. Στο διάλογο αυτό, δεν πρέπει να παίξουν ρόλο τα ακραία στοιχεία. Ο Ουκρανικός λαός, πρέπει να λάβει μια απόφαση, σκεπτόμενος ένα δημοκρατικό και ανεξάρτητο μέλλον, ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του...!

Dedication

DEDICATION

(Clifton Nivison, Mάνου Χατζιδάκι)

Feels like I΄m getting older
I΄m not afraid,
All though I΄m worlds apart from yesterday
And yet I can΄t believe I΄m old enough today
To be in love, and feel in love
And see if love is the way.

I don΄t need fancy places
To spend the time,
I΄m happy just to be here
With you tonight
And yet I΄m not so sure
The time it΄s really right
To be in love, and feel in love
And see if love is all right.

And you will sing
As long as there΄s a song
The feelings never gone
It was the first time to be in love
Maybe tomorrow I΄ll never sing again
But I΄ll remember when
It was the first time to be in love.

The picture is slowly fading
And now it΄s gone,
The letters we remember are old and torn
And although the time has passed
The memory lingers on
To be in love, and feel in love
And know when love is gone

(Αφιερωμένο στον άνθρωπο που με έμαθε να αγαπάω τον Χατζιδάκι...!)

Ο μαύρος γάτος

Επιστροφή μετά από πολύ καιρό στο blog!
Η καθημερινότητα και η αναμονή των Πανελλαδικών συνεχίζεται...!

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα τραγούδι που άκουσα προχθές το πρωί στο ραδιόφωνο.
Είναι "Ο μαύρος γάτος", του συνονόματου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου!

Ο μαύρος γάτος

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός

κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά

Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό
ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό
κι αυτές άλλο δε θέλανε φορούσαν νυφικά
κάλιο μ'ένα γάτο παρά με κοιλαρά

Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός
βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός
με τόση καρπερότητα αχ να 'χα μια σταλιά
γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά

Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο Αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό.

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει

Τώρα κλαίει κι οδύρεται μαζεύεται κουβάρι
μήπως τους κρύους δικαστές μπορέσει να τουμπάρει
αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος

Κοιτάζω το συμφέρον μου διαβάζω εφημερίδα
και στο στρατό υπηρέτησα για τη μαμά πατρίδα
μα εκείνοι που να ακούσουνε τον στήσανε στον τοίχο
τα μάτια κάπως παίξανε στης τουφεκιάς τον ήχο

Αν μία κόρη έχετε κρατήστε την αθώα
μπορεί ο γάτος να μη 'ρθει μα θα 'ρθουν άλλα ζώα
κι αν είστε κάποιος άρχοντας και παρεξηγηθείτε
στα όργανα μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε.