Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Επίσκεψη στην Κολοκυθιά Φθιώτιδας

Πέτρος Δ. Γιαννούλης
Τη Δευτέρα 19/08/2013, επισκέφτηκα την Κολοκυθιά, ένα ορεινό χωριό χτισμένο στις πλαγιές των Βαρδουσίων, σε υψόμετρο 900m., στο νομό Φθιώτιδας. Σκοπός του ταξιδιού μου ήταν να βρεθώ στον τόπο που σκοτώθηκε ο προπάππους μου, Πέτρος Δ. Γιαννούλης, στις 02/04/1947, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, σε ενέδρα ανταρτών. Η ενέδρα είχε στηθεί στο Σκαλόρεμα, μια ρεματιά, κοντά στο χωριό. Ο λοχαγός του λόχου που υπηρετούσε ο προπάππους μου, δεν άκουσε τους ανωτέρους του, που του είπαν να μην περάσει από κει, αλλά να ακολουθήσει άλλη διαδρομή. Ο λόχος ξεκίνησε νωρίς το πρωί και περνώντας απ' την περιοχή, έπεσε στην ενέδρα. Οι νεκροί 18, πολλοί επίσης και οι αιχμάλωτοι. Οι αντάρτες ήταν κρυμμένοι στα ψηλά σημεία της ρεματιάς. Οι στρατιώτες πήγαιναν ουσιαστικά σαν πρόβατα στη σφαγή. Ο λοχαγός εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης, αφήνοντας τους στρατιώτες του στη μοίρα τους. Απ' ότι μου είπαν οι κάτοικοι του χωριού, ο συγκεκριμένος λοχαγός, επανέλαβε κάτι παρόμοιο και στο μέλλον, και εκτελέστηκε, καθώς υπήρχαν υποψίες ότι συνεργαζόταν με τους αντάρτες. Μετά τη μάχη, οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν στα Μάρμαρα, ένα γειτονικό χωριό, όπου αφού οι αντάρτες τους πήραν τα ρούχα και τον οπλισμό, τους άφησαν ελεύθερους. Οι αντάρτες άφηναν ελεύθερους τους αιχμάλωτους στρατιώτες, γιατί ήταν στρατεύσιμοι, αλλά εκτελούσαν τους αιχμάλωτους χωροφύλακες, διότι ήταν εθελοντές. Μερικές γυναίκες απ' την Κολοκυθιά, φόρτωσαν τους νεκρούς της μάχης στα μουλάρια τους, και τους μετέφεραν στο χωριό, όπου θάφτηκαν στο νεκροταφείο της
Ο τόπος της ταφής
Κολοκυθιάς, δίπλα σε έναν ομαδικό τάφο Γερμανών στρατιωτών, που είχαν εκτελεστεί το 1943, από αντάρτες. Όπως μου διηγήθηκε η κυρία Κυριακή Μπούρχα, αδερφή μιας εκ των γυναικών που μετέφεραν και έθαψαν τους νεκρούς στρατιώτες, οι στρατιώτες τάφηκαν με όλες τις τιμές, και το χωριό έκανε τρισάγια όχι μόνο γι' αυτούς, αλλά και για τους Γερμανούς στρατιώτες. Τη δεκαετία του '60, οι Γερμανοί πήραν τους νεκρούς τους απ' το χωριό. Το Ελληνικό Κράτος, όμως, έδειξε και δείχνει αδιαφορία, για τους νεκρούς στρατιώτες του. Σε επιστολές μου προς το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ζητώντας πληροφορίες για τις
συνθήκες της μάχης και τον τόπο ταφής του προπάππου μου, οι υπεύθυνοι μου απάντησαν ότι δεν γνωρίζουν την τοποθεσία της ταφής. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Ηλία Τζιβελέκα, πρόεδρο του τοπικού συμβουλίου, που μου διηγήθηκε όσα ήξερε για το γεγονός και μου έδειξε τον τόπο της ταφής, τον κύριο Μπούρχα Απόστολο και τη γυναίκα του κυρία Κυριακή, που με δέχτηκαν στο σπίτι τους και μου έδωσαν πληροφορίες, καθώς και τον κύριο Καραγιώργο Δημήτριο,
Η πλατεία του χωριού
για την τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί μου, κάνοντάς με να επισπεύσω την επίσκεψή στην Κολοκυθιά. Να μην ξεχάσω την κυρία Μαρία, που έχει το καφενείο δίπλα στην εκκλησία, και τη δροσερή πορτοκαλάδα που ήπια εκεί. Η Κολοκυθιά είναι ένα πανέμορφο χωριό με πολύ φιλόξενους κατοίκους. Σκοπός μου τώρα είναι να μάθω τα ονόματα και των υπόλοιπων στρατιωτών που σκοτώθηκαν στην ενέδρα, προκειμένου να φτιαχτεί μια επιτύμβια στήλη στο χώρο της ταφής.

Ελπίζω να επανέλθω στην Κολοκυθιά σύντομα...!

Το Σκαλόρεμα


Σχετικά άρθρα

4 σχόλια:

  1. Μπράβο βρε Βασίλη, εσυ κάνεις κανονική έρευνα! Και ξανά μπράβο που είσαι δεμένος με τις ρίζες σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλιά σας.