Πριν οποιοδήποτε σχολιασμό από τη μεριά μου, παραθέτω αυτούσιο το άρθρο, από τη σελίδα του euronews.
----------------------------------------
Δεκαεννέα χρονών, νιόπαντρη, και στρατιώτης στην πρώτη γραμμή των μαχών. Παρά τους τεράστιους κινδύνους, η Ναϊστεμάν επέλεξε μόνη της να πολεμήσει τους τζιχαντιστές. Ο άντρας της είναι κι εκείνος πολεμιστής στο μέτωπο. Το ίδιο και ο αδερφός της. Μέλος μιας επαναστατικής κουρδικής οικογένειας, το όνομα που της δόθηκε σημαίνει «πατρίδα». Βασικό κίνητρο της Ναϊστεμάν είναι να υπερασπιστεί τα πάτρια εδάφη. Θέλει όμως να πάρει εκδίκηση και για όλες εκείνες τις γυναίκες που βιάστηκαν ή βασανίστηκαν από το Ισλαμικό Κράτος. «Δεν φοβόμαστε καθόλου το ISIL. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τα εδάφη μας. Θα πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα και δεν θα τους αφήσουμε να προελάσουν», λέει με αποφασιστικότητα στον απεσταλμένο του euronews. Αποστολή της μονάδας της Ναϊστεμάν, που εδρεύει στο Βόρειο Ιράκ, είναι η υπεράσπιση του Κιρκούκ, μιας πόλης πλούσιας σε πετρελαϊκό απόθεμα. Πολεμούν στο πλευρό των ιρακινών δυνάμεων και υπό τις εντολές των Κούρδων Πεσμεργκά. Όπως εξηγεί η Ναϊστεμάν, στο μέτωπο της μάχης δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Η στρατιωτική της εκπαίδευση φαίνεται όταν ρωτηθεί για τα συναισθήματά της. Αποφεύγει να μπει σε λεπτομέρειες και να εκδηλώσει οποιοδήποτε σημάδι αδυναμίας: «Πυροβόλησα πολλούς από τους τζιχαντιστές την ώρα της μάχης. Κάποιους εξ αυτών τους τραυμάτισα και κάποιοι σκοτώθηκαν. Υπερασπιζόμαστε την πρώτη γραμμή διαρκώς, αφού οι τζιχαντιστές συνεχίζουν να επιτίθενται σε τακτά διαστήματα. Η προσωπική μου ζωή και η στρατιωτική μου ζωή είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους, αλλά το όνειρό μου είναι να ζω ειρηνικά και ελεύθερη με την οικογένειά μου. Αυτό είναι το μόνο που εύχομαι». Η Ναϊστεμάν παραδέχεται πως, ένα χρόνο μετά, ο στρατός και ο πόλεμος την έχουν αλλάξει για πάντα. Δε σταματά όμως να ελπίζει ότι το μέλλον θα είναι φωτεινό για την ίδια και την οικογένειά της.
----------------------------------------
Γενικά, δεν έχω τι να πω, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε αυτή την κοπέλα, αλλά και σε όλες τις άλλες γυναίκες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα όπλα και υπερασπίζονται τα σπίτια τους στις περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Κάτι τέτοια γεγονότα είναι να μας βάζουν σε σκέψεις για το πόσο τελικά τυχεροί είμαστε, παρ' όλες τις δυσκολίες της Ελλάδας της κρίσης. Είμαι στην ίδια, περίπου, ηλικία (έγινα 20 στις 2 Απριλίου) και παρ όλα αυτά, αντί αυτή η κοπέλα να έχει μια φυσιολογική ζωή, να ζήσει ελεύθερη στην πατρίδα της, να σπουδάσει και να ονειρευτεί το μέλλον της, έχει να αντιμετωπίσει τέτοιες σκληρές καταστάσεις. Οι άντρες και οι γυναίκες που αυτή τη στιγμή μάχονται τους τζιχαντιστές και τη μαύρη καταπιεστική ιδεολογία που πρεσβεύουν, έχουν κερδίσει το θαυμασμό μου, γιατί κρατάνε ζωντανή την ελπίδα για την πατρίδα τους, να είναι ξανά ελεύθερη, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, τίποτα δεν χάθηκε. Πιστεύω μάλιστα πως οι γυναίκες αυτές, όταν μεγαλώσουν αργότερα τα παιδιά τους, θα τους μάθουν ότι όλα στη ζωή θέλουν αγώνες για να κατακτηθούν και θα τους μεταδώσουν την αξία της φιλοπατρίας και την υπεράσπιση της πατρίδας με κάθε κόστος, όταν κάποιος την απειλήσει...
Καλή συνέχεια στους αγώνες σας! Ελπίζω σύντομα ο πόλεμος να είναι νικηφόρος για σας, και όλοι μαζί να χτίσετε πάλι τις χώρες σας, για να είναι και πάλι ελεύθερες και δυνατές, για ένα λαμπρό μέλλον...
----------------------------------------- Σημείωση:
Με βάση την Ελληνική Βικιπαίδεια:
Πεσμεργκά (κουρδικά: پێشمەرگە Pêşmerge, κυριολεκτικά: αυτοί που αντιμετωπίζουν το θάνατο) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τους Κούρδους μαχητές στο ημιαυτόνομο Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι δυνάμεις Πεσμεργκά του Ιρακινού Κουρδιστάν υφίστανται από την εμφάνιση του ιρακινού κουρδικού κινήματος ανεξαρτησίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής και της Γκατζάρ αυτοκρατορίας, που κυβερνούσαν από κοινού την περιοχή.
Σας το χω αναφέρει και στο παρελθόν, ότι όταν βγάζω φωτογραφίες ή βλέπω ξανά όσες έχω βγάλει, μου έρχονται στο μυαλό στίχοι ή κάποια τραγούδια.
Η παραπάνω φωτογραφία είχε τραβηχθεί στην παραλία Λας Καντέρας στο Λας Πάλμας Ντε Γραν Κανάρια, στα Κανάρια Νησιά (δείτε ΕΔΩ πιο πολλά για το ταξίδι μου εκεί). Την ανέβασα πρόσφατα στο προφίλ μου στο facebook.
Μετά από (πάρα πολύ...) καιρό, επιστρέφω πάλι (ελπίζοντας να μείνω!) στα διαδικτυακά μου λημέρια.
Σαν σήμερα λοιπόν, το είχα ξαναγράψει και σε πιο παλιές αναρτήσεις, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που ταξιδεύει στο διάστημα και εκτελεί την πρώτη επανδρωμένη τροχιακή πτήση, με το Βοστόκ 3ΚΑ-2 (Βοστόκ 1). ΕΔΩκαι ΕΔΩ, μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις αυτές.
Για την ημέρα αυτή, επέλεξα να αναρτήσω την μετάφραση από ένα ρώσικο τραγούδι του 1962. Ο τίτλος είναι "Δόξα σε αυτούς που κοιτούν μπροστά" (ρωσ. Слава впередсмотрящему), σε στίχους Nikolai Dobronravov (Н. Добронравов) και μουσική της Aleksandra Pakhmutova (А. Пахмутова). Αναφέρεται στη νεολαία, το μέλλον της κάθε χώρας, που προσπαθεί και αγωνίζεται για την πρόοδο και της ανάπτυξη της πατρίδας.
Τους στίχους στα ρώσικα, μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ. Η ελληνική μετάφραση προέκυψε, με μικρές αλλαγές, από το βίντεο που παρατίθεται παρακάτω.
Καλή σας ακρόαση! ΣΤΙΧΟΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Η σημαία του Λένιν κυματίζει πάνω από εμάς
Ήρθαμε για να χτίσουμε τη χαρά
Γράφουμε με τα νεανικά μας χέρια
τη βιογραφία της Γης
ΡΕΦΡΑΙΝ
Δόξα σε αυτούς που κοιτούν μπροστά
Δόξα σε αυτός που προχωρούν μπροστά
Ο δρόμος μας είναι από το σήμερα
προς το λαμπρό μέλλον!
Η νεολαία είναι σαν τους διαστημικούς πυραύλους
Προς τα πάνω κάθε μέρα αγωνίζεται
Εμείς θα φέρουμε τη φωτεινή αυγή
πάνω από την πατρίδα μας
ΡΕΦΡΑΙΝ
Το μονοπάτι των ηρώων δεν είναι εύκολο
Πιστεύω θα το περάσουμε μαζί
Μέσα στα μονοπάτια στην τάιγκα
και στα μονοπάτια της Σελήνης
ΡΕΦΡΑΙΝ
Η πορεία μας θα είναι θρυλική
στους δρόμους του αύριο
Ο καθένας μας θα ναι σαν τον Γκαγκάριν
Ο καθένας μας θα ναι σαν τον Τιτόφ.
ΡΕΦΡΑΙΝ
Σημείωση: Ο Γκέρμαν Τιτόφ (Герман Степанович Титов), που αναφέρεται στο τραγούδι, ήταν και αυτός Σοβιετικός κοσμοναύτης. Αυτός και ο Γκαγκάριν ήταν οι επικρατέστεροι για να πετάξουν στην πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση. Ο Γκαγκάριν επιλέχθηκε λόγω του μικρού του αναστήματος (1,58m.), αλλά και επειδή ήταν παιδί εργατών, ενώ ο Τιτόφ είχε πατέρα δάσκαλο (μια συμβολική κίνηση λόγω της ιδεολογίας της ΕΣΣΔ). Ο Τιτόφ ταξίδεψε τελικά στην αποστολή του Βοστόκ 2, λίγους μήνες αργότερα.
Δε θα σχολιάσω τίποτα... Ως σχόλιο μπορείτε να εκλάβετε το τραγούδι. ================================
Αισχρό «αστείο» σε επαίτη στο Βόλο παραλίγο να τον οδηγήσει στο θάνατο
Απίστευτο, άλλα συνέβει στον Βόλο, όταν στην κεντρική παραλία και μπροστά από τα πολλά καφέ, ένας 35χρονος άνδρας, πήρε φόρα και βούτηξε στην θάλασσα για δύο ευρώ, όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα.
Ο νεαρός αλλοδαπός, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, ενώ βυθιζόταν στη θάλασσα σήκωσε το ένα του χέρι ψηλά και παρέες νεαρών που έτρεξαν στην προκυμαία για να τον σώσουν κατάφεραν να τον πιάσουν και να τον ανασύρουν ζωντανό.
Όλα συνέβησαν ξαφνικά και ενώ ο 35χρονος στεκόταν όρθιος στην καφετέρια και μιλούσε με μια νεαρή παρέα που καθόταν σε τραπέζι ζητώντας τους χρήματα.
Σύμφωνα με όσα εγιναν γνωστά, ο ένας νεαρός του απάντησε ότι δεν είχε χρήματα, ο δεύτερος του ζήτησε να απομακρυνθεί, ενώ ο τρίτος του είπε ότι αν πέσει στη θάλασσα,θα του χαρίσει δύο ευρώ!
Κανείς από την νεανική συντροφιά δεν μπορούσε να φαντασθεί το τι θα επακολουθούσε, καθώς είδαν ξαφνικά τον άνδρα να κατευθύνεται στη θάλασσα και να βουτά. Πολλοί υπέθεσαν ότι γλίστρησε ή ακόμη και ότι αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.
Ο 35χρονος,σύμφωνα με πληροφορίες, είναι αλλοδαπός αλλά ζει αρκετά χρόνια στον Βόλο. Αντιμετωπίζει πολλά οικονομικά προβλήματα, όπως και προβλήματα υγείας.Καταφέρνει να επιβιώνει περιφερόμενος από καφετερια σε καφετέρια και να επαιτεί, ενώ τον τελευταίο καιρό λέγεται ότι κοιμάται σε παγκάκια σε πάρκα του Βόλου.
Θαμώνες έλεγαν ότι πριν απομακρυνθεί από την καφετέρια στεκόταν παράμερα όρθιος τρέμοντας από το κρύο. Είναι άγνωστο αν είχε ρούχα να αλλάξει και πολλοί εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους που κανείς δεν ευαισθητοποιήθηκε να του δώσει καθαρά και στεγνά ρούχα.
Για το περιστατικό, όπως εγινε γνωστό, δεν είχε ενημερωθεί και το Κεντρικό Λιμεναρχείο Βόλου καθώς κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε να τηλεφωνήσει. Οταν οι λιμενικοί απευθύνθηκαν στην καφετέρια για να δουν αν ο 35χρονος ήταν ακόμη εκεί, ενημερώθηκαν ότι είχε φύγει.
Πηγή: Το Ποντίκι ===================================
Ο Τζακ Ο΄ Χάρα - 1972
Στίχοι: Θεοδόσης Άθας
Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας
Ο Τζακ Ο’ Χάρα ήταν φτωχός και τόνε ξέραν όλοι κι εγώ κι εσύ κι ο παρακεί αγγέλοι και διαβόλοι. Ο Τζακ Ο’ Χάρα ήταν μπεκρής χρυσή καρδιά, άδεια τσέπη κι ήρθε ο χειμώνας ο μακρύς κι ο Τζακ δεν είχε σκέπη. Μια νύχτα χιόνισε πάρα πολύ και βγήκαν οι γειτόνοι για να φτυαρίσουν το πρωί, και βρήκαν μες στο χιόνι της γειτονιάς το φρόκαλο, τον Τζακ Ο’ Χάρα κόκαλο. Στέλνουν χαμπέρι στο γιατρό από ενδιαφέρον, "τρέξε γιατρέ μου, το και το τον χάνουμε το γέρο". Μα ο γιατρός κάνει νερά γιατί δεν έχει τυχερά, ο θάνατος είν’ έξοδο κι ο Τζακ σε αδιέξοδο. Σαν κάναν το καθήκον τους ήσυχοι πια οι γειτόνοι γυρίσανε στο σπίτι τους κι αφήσανε στο χιόνι της γειτονιάς το φρόκαλο, τον Τζακ Ο’ Χάρα κόκαλο.
Καταρχήν, την καλησπέρα μου! Μετά από μια πιεστική μέρα, βρίσκω λίγο χρόνο να αφιερώσω στο blog.
Τις προηγούμενες μέρες, ακούσαμε όλοι την ανακοίνωση των επιστημόνων της NASA σχετικά με την ανακάλυψη νερού σε υγρή μορφή στον πλανήτη Άρη. Σαν προχθές (4 Οκτωβρίου 1957) εκτοξεύτηκε στο διάστημα από τους Σοβιετικούς ο Σπούτνικ 1, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης, αποτελώντας ουσιαστικά ένα από τα πρώτα βήματα για την κατάκτηση του διαστήματος από τον άνθρωπο.
Κάνοντας μια μικρή παρένθεση (!), θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, που μικρός άκουγα τη Λιλιπούπολη στο Τρίτο Πρόγραμμα (εποχές Α' Δημοτικού το 2002-2003). Από εκεί προέρχονται και τα δύο τραγούδια που θα μοιραστώ μαζί σας. Τα τραγούδια αυτά αναφέρονται στον "τρελό επιστήμονα" της πολιτείας αυτής, τον δόκτορα Δρακατώρ. Δεν θυμάμαι και πάρα πολλά, εκτός ότι έμενε σε ένα παλιό κάστρο, είχε για μεταφορικό μέσο ένα μαύρο γαϊδούρι (τα λένε και τα τραγούδια), και ήταν εφευρέτης.... Για να μην αναρωτιέστε για την πρόλογο (κατά πόσο είναι σχετικός με τη συνέχεια), ο συνδετικός κρίκος είναι το πρώτο τραγούδι και συγκεκριμένα οι στίχοι "...για να ανάψω και να πετάξω
πύραυλο ψηλά στον ουρανό..." και "...τα ονόματα και τα χρώματα
πού 'χουνε τα αστέρια να σας πω...". Το δεύτερο τραγούδι επιλέγεται γιατί αναφέρεται στο ίδιο πρόσωπο.
(Όσον αφορά το πρώτο τραγούδι, δε βρήκα τους στίχους πουθενά στο ίντερνετ, οπότε διόρθωσα αυτούς που ήταν στην περιγραφή του βίντεο στο Youtube).
Και όπως πάντα, καλή σας ακρόαση....! Καληνύχτα...!
Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ και μπαίνω
μες στο κάστρο μου το γκρεμισμένο
για να ανάψω και να πετάξω
πύραυλο ψηλά στον ουρανό.
Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ που βγαίνω
απ' το κάστρο μου το γκρεμισμένο
τα ονόματα και τα χρώματα
πού 'χουνε τα αστέρια να σας πω.
Είμαι ο δόκτωρ Δρακατώρ που ξέρει
την αλλαγή αμέσως να σας φέρει
ανακράζοντας και καλπάζοντας
πάντα προς το μέλλον το λαμπρό.
==============
"Πώς μ’ αρέσει η ιστιοπλοΐα όταν έχει δώδεκα μποφόρ". Με μια βάρκα που χοροπηδάει το κύμα καβαλάει, ο δόκτωρ Δρακατόρ. "Πώς μ’ αρέσουν τα τραγούδια, πώς μ’ αρέσει το φολκλόρ". Με τσαρούχια γκλίτσα και φλογέρα πηδάει στον αέρα ο δόκτωρ Δρακατόρ. "Πώς μ’ αρέσει η ιππασία, πώς μ’ αρέσουνε τα σπορ". Με βροχή με χιόνι με χαλάζι, ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ. "Τρέχα τρέχα μαύρο μου γαϊδούρι, σπάσε σπάσε το παγκόσμιο ρεκόρ κι αν με ρίξεις κάτω δεν πειράζει". Ατρόμητος καλπάζει ο δόκτωρ Δρακατόρ.
Η ατμόσφαιρα της αναμονής, όταν ταξίδεψα την προηγούμενη βδομάδα, δεν ήταν λυπημένη και τόσο..., με πολύ κόσμο να περιμένει στις αποβάθρες, τον ήλιο, και τη σχετική φασαρία που συνοδεύει τους πολυσύχναστους σταθμούς, αλλά έπρεπε να βρεθεί ένας στίχος να πλαισιώσει το άρθρο.
Το IC Θεσσαλονίκη-Αθήνα Διπλή έλξη από ντιζελάμαξες Adtranz DE2000
Τα βαγόνια του IC και το railbus για Χαλκίδα
Ωραία εμπειρία το ταξίδι με τραίνο (ή τρένο αν προτιμάτε), ιδιαίτερα για τις μεγάλες αποστάσεις. Περιορισμένος στο Βόλος-Λάρισα, το Βόλος-Αθήνα ήταν κάτι το διαφορετικό. Πάντα από κάθε ταξίδι, με οποιοδήποτε μέσο, προσπαθώ να εντυπώνω στη μνήμη μου εικόνες και στοιχεία από τη διαδρομή. Έτσι η πρώτη φορά φαντάζει μεγάλη σε χρόνο, ενώ αν ξανακάνω αυτό το ταξίδι, ανακαλώ τις εικόνες αυτές...
Διπλό railbus από Χαλκίδα προς Πειραιά. Railbus για Άνω Λιόσια
Συρμός AEG από Λειανοκλάδι
Ο λόγος που επέλεξα το τραγούδι "τα τραίνα σφυρίζουν" για την παρούσα ανάρτηση (οι νέοι μπορούμε να πούμε ότι το ακούσαμε πρώτη φορά στο Παρά Πέντε στην τηλεόραση) είναι ο στίχος "...μαζί απ’ το τρένο τη γη αγναντέψαμε...". Στη διαδρομή Λάρισα-Αθήνα, το πιο ενδιαφέρον τμήμα (και το πιο μεγάλο σε διάρκεια) είναι το ορεινό Δομοκός-Τιθορέα, που η κυκλοφορία διεξάγεται πάνω στο βουνό σε μονή γραμμή. Σε μερικά χρόνια (...!) θα λειτουργήσει μια εναλλακτική χάραξη για τη διαδρομή αυτή, με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές (υψηλή ταχύτητα, ηλεκτροκίνηση, σηματοδότηση, διπλός διάδρομος), που θα περνά από κοιλαδογέφυρες και τούνελ. Τέλος πάντων (δεν απασχολούν την ανάρτηση οι πολλές τεχνικές λεπτομέρειες), σε ένα σημείο της διαδρομής αυτής, η γραμμή ακολουθεί την πορεία του βουνού, αρκετά ψηλά, και κάτω φαίνεται μια κοιλάδα, χωράφια, σπιτάκια... Έτσι από ψηλά, αγναντεύεις το τοπίο... Δυστυχώς η θέση μου στο βαγόνι ήταν τέτοια που δεν μπόρεσα να το τραβήξω φωτογραφία...
Οι φωτογραφίες είναι από το σταθμό Λαρίσης.
Παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού που ανέφερα πριν. Ερμηνεύει η Κλειώ Δενάρδου (στο stixoi.info, δεν ανέφερε στιχουργό και συνθέτη).
Καλή σας ακρόαση...!
Στις ράγες κυλάνε, ανθρώπινα κύματα
φιλιά και μαντίλια χαμόγελα βήματα
βαλίτσες μπαγκάζια
δυο μάτια γαλάζια
μαζί ανεβήκαμε, μαζί ταξιδέψαμε,
μαζί απ’ το τρένο τη γη αγναντέψαμε.
Μα τούτο το βράδυ το βουρκωμένο
Θα φύγεις θα φύγω θ’ αλλάξουμε τρένο.
Τα τρένα σφυρίζουν ανθρώπους ενώνουν, ανθρώπους χωρίζουν
σφυρίζουν στην νύχτα και φεύγουν
τα τρένα, για ‘σένα η ελπίδα, το δάκρυ για ‘μένα
Μια νύχτα στην νύχτα το τρένο το χάσαμε
του πόνου το τούνελ μονάχοι περάσαμε
Στις ράγες κυλάνε καρδιές που πονάνε
Κυλάνε, κυλάνε τα ανθρώπινα κύματα
φιλιά και μαντίλια χαμόγελα βήματα.
Κι εγώ στο σταθμό μας
το λυπημένο το τρένο που εχάθει
να ‘ρθει περιμένω.
Τα τρένα σφυρίζουν ανθρώπους ενώνουν, ανθρώπους χωρίζουν
Στη φωτογραφία φαίνεται το Αρχαιολογικό Μουσείο του Βόλου, το οποίο επισκέφτηκα την προηγούμενη βδομάδα. Για όσους βρεθείτε Βόλο, αξίζει πραγματικά μια επίσκεψη, λόγω της μεγάλης ποικιλίας των εκθεμάτων, που καλύπτουν μια μεγάλη περίοδο της ιστορίας, από τη νεολιθική εποχή μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια!
Όπως θα έχετε καταλάβει, ασυναίσθητα, συνδέω κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μου με ένα τραγούδι ή ποίημα. Το τραγούδι που ακολουθεί είναι απο τη Λιλιπούπολη. Θυμάμαι (εν έτει 2002-2003...) ότι στο μουσείο της πολιτείας αυτήςοι ήρωες μπορούσαν να βρουν σχεδόν τα πάντα, ιδιαιτέρως χρήσιμα αντικείμενα για την πλοκή του σεναρίου...
Καλή σας ακρόαση...!
Μες στο μουσείο - 1980
Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
1. Σπύρος Σακκάς
Μες στο μουσείο, μες στο μουσείο μια μέρα μπήκα με φόρα κι εγώ. Μη με τραβάτε, μη μου κολάτε απ` το μουσείο δε θέλω να βγω. Τρέχω τρέχω μες στα δωμάτια μ` όλου του κόσμου τους θησαυρούς που δεν τους χωράει ανθρώπου νούς. Αχ το μουσείο, αχ το μουσείο φεγγοβολάει σαν άστρο χρυσό. Δε θέλω μπάλα ούτε τραμπάλα, δε θέλω ούτε να παίξω κουτσό. Θέλω, θέλω, θέλω μουσείο θέλω να βλέπω τους θησαυρούς που δεν τους χωράει ανθρώπου νους. Μη με τραβάτε, μη μου κολάτε απ` το μουσείο δε θέλω να βγω, μες στο μουσείο, μες στο μουσείο θέλω να γίνω πορτραίτο κι εγώ.
Παλιό και γνώριμο τραγούδι, που το ξανάκουσα πρόσφατα στο ραδιόφωνο.
Για κάποιο λόγο συνέδεσα τους στίχους με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που προσπαθούν την περίοδο αυτή να περάσουν στην Ευρώπη, για να γλυτώσουν από τη φρίκη του πολέμου στις πατρίδες τους. Κάποιοι τους "υποσχέθηκαν" καλύτερο μέλλον μακριά ("άσπρα πανιά") και τους έκλεισαν το μάτι, αλλά ξεγελάστηκαν από τις δυσκολίες να το φτάσουν και την ανάποδη μέρα, εγκλωβισμένοι σε μια ζωή που μοιάζει με ένα λιμάνι που δεν μπορεί κανείς να φύγει... (ο καθείς μπορεί να ερμηνεύσει κάποιους στίχους όπως τον οδηγεί η σκέψη του και οι συγκυρίες...)
